รธแค้นของหญิงผมยาวจางหายไปราวกับกระแสน้ำ แทนที่ด้วยความอบอุ่นเช่นตอนที่พบกันครั้งแรกแทน
เฝ่ยไป๋ลู่หันกลับมาแล้วเห็นซูม่านม่านวิ่งมาแต่ไกล พร้อมมองเธอด้วยใบหน้าประหลาดใจ “คุณยังมีชีวิตอยู่!”
“เพราะคำพูดที่ปรารถนาดีของคุณ เมื่อคืนถึงได้ปลอดภัยและเข้าหมู่บ้านมาแต่เช้า” เฝ่ยไป๋ลู่ยิ้มอย่างเป็นมิตร
หญิงผมยาวประหลาดใจเล็กน้อย “ม่านม่าน เธอรู้จักคนนอกคนนี้ด้วยเหรอ?”
“เจอกันเมื่อวานนี้ค่ะ” เมื่อเห็นสายตาที่ไม่เห็นด้วยของพี่จือซิน ซูม่านม่านจึงแตะจมูกตัวเองโดยไม่รู้ตัว เมื่อพี่จือซินตำหนิที่เธอติดต่อคนนอก
เธอลอบส่งยิ้มแจ่มใสให้เฝ่ยไป๋ลู่ จากนั้นก็จับแขนซูจือซิน ดึงตัวเธอเดินไปพร้อมน้ำเสียงออดอ้อน “ไปเถอะ ๆ พวกเรารีบกลับไปกินข้าวเช้ากันนะคะ”
ก่อนที่ซูจือซินจะจากไป เธอเตือนเฝ่ยไป๋ลู่ด้วยสายตา
อยู่ให้ห่างจากซูม่านม่านนะ ไอ้พวกคนนอกสารเลว!
เฝ่ยไป๋ลู่มองตามหลังจนทั้งคู่เดินจากไป เช่นนี้แล้วถึงได้เข้าไปในห้องโถงบรรพบุรุษกับเหมียวจื่ออั๋ง
เหมียวจื่ออั๋งถาม “หัวหน้า คนที่นี่เกลียดคนแปลกหน้ามากเลยเหรอ? เอาแต่พูดว่าพวกคนนอกสารเลว หรือว่าจะมีคนทำเรื่องอะไรที่ฝ่าฝืนกฎสวรรค์ของหมู่บ้านจริง ๆ?”
เฝ่ยไป๋ลู่สังเกตดูห้องโถงบรรพบุรุษอย่างละเอียดแล้วตอบปัดว่า “ใครจะไปรู้ล่ะ?”
……
“ฉันจะต้องออกไปจากสถานที่เฮงซวยนี่! ถ้าอยู่ต่อไปฉันต้องเป็นบ้าแน่!” จู่ ๆ ชายที่มีรอยสักบนแขนก็ระเบิดอารมณ์ แล้วทิ้งชามข้าวในมือลงบนพ
