ื้น
น้ำแกงเลอะพื้น ชามแตกเป็นเสี่ยง ๆ
คนทั้งสี่นั่งอยู่ที่โต๊ะเดียวกันกำลังดื่มโจ๊กด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึกเสมือนหุ่นเชิด ท่าทางมึนชา ไม่มีใครสนใจการระเบิดอารมณ์ของชายที่มีรอยสัก
กล้ามเนื้อบนใบหน้าของชายที่มีรอยสักสั่นระริก เขาหยิบเศษชามแตกที่ใหญ่ที่สุดบนพื้นขึ้นมาแล้วจับไว้แน่น
ขอบเศษชามที่คมกริบจมลึกในเนื้ออย่างไม่รู้ตัว
เขาทนไม่ไหวแล้ว!
เขาจะฆ่าทุกคนที่อยู่หมู่บ้านผีสิงนี่ให้เกลี้ยง!
ดวงตาของชายที่มีรอยสักเป็นสีแดงทั้งสองข้าง เขาพุ่งออกนอกประตูไป ถ้าเขาเจอใครก็จะฆ่า! ฆ่า ๆๆ!!!
ทุกสิ่งตรงหน้าเหมียวจื่ออั๋งที่ตามเสียงออกมามืดลงทันที เมื่อเห็นชายคนหนึ่งวิ่งมาหาเขาเหมือนคนบ้า
เขาร้องตะโกนว่า “เชี่ยเอ๊ย!” แล้วหลบอย่างรวดเร็ว
“บ้าอะไรวะเนี่ย?” เหมียวจื่ออั๋งเตะก้นชายที่มีรอยสัก แม้เขาจะเทียบเฝ่ยไป๋ลู่ไม่ได้ และไม่สามารถขจัดภูตผีปีศาจได้ แต่ไม่ว่ายังไงคนที่เข้าสู่เส้นทางเต๋าได้ย่อมต้องแข็งแกร่งกว่าคนธรรมดาอยู่บ้าง
เขากำราบชายที่มีรอยสักลงได้อย่างรวดเร็วและง่ายดาย
“ทำให้ฉันกลัวเหรอ? คิดจะทำร้ายฉันเหรอ? วันนี้ฉันจะให้นายได้เห็นความเก่งกาจของฉัน!” เหมียวจื่ออั๋งยกเข็มทิศขึ้นมาแล้วทุบลงบนหัวของชายที่มีรอยสักอย่างแรง “ถูกผีสิงใช่ไหม? ฉันจะช่วยนายกำจัดวิญญาณชั่วร้ายเอง!”
เสียงทุบตีที่ประตูทำให้คนซึ่งเหมือนซอมบี้ทั้งสี่คนตะลึงไปชั่วขณะ จากนั้นวางชามลงพร้อมกันแล้วเดินมาที่ประตู
ตอนที่เห็นเฝ่ยไป
