ประตูหลังของห้องเรียนห้องหนึ่งเอาไว้ ที่ขอบหน้าต่างของห้องเรียนนั้น นักศึกษาชายคนหนึ่งกำลังถอยหลังไปด้วยความตื่นตระหนก“ทำใจให้สบาย พวกเราไม่ทำอะไรคุณหรอก โลกภายนอกไม่เหมาะกับคุณ คุณควรกลับไปได้แล้ว” ฟางโม่มองผ่านแว่นตาไปที่เงาสีขาวภายในตัวของนักศึกษาชาย“ฉัน……ฉันยังไม่อยากกลับ” เขาส่ายหน้าติดๆ “ให้ฉันอยู่ข้างนอกอีกสักวันเถอะ ฉันขอเที่ยวอีกวันเดียวแล้วจะกลับ!”“ไม่ได้”“ขอร้องนะ ฉัน… ฝันของฉันคือการได้แข่งกรีฑาอีกครั้ง พรุ่งนี้เช้ามีการแข่งขันแล้ว ขอโอกาสฉันสักครั้งเถอะ”เสียงหนุ่มน้อยมีความอ้อนวอนมากขึ้นหลูเป่าโย่วกล่าวเสียงเย็น “แต่คุณใช้ร่างกายของคนอื่น นี่ไม่ยุติธรรมต่อเขาและคนอื่นๆ”ฟางโม่เดินเข้าใกล้ทีละก้าว “ขอโทษด้วยครับ คุณต้องกลับไปกับเรา”เขาส่งสายตาให้หลูเป่าโย่ว ทั้งสองพุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วราวฟ้า ชายหนุ่มข้างหน้าต่างกัดฟัน วิญญาณสีขาวพุ่งออกจากร่างกายทันที ลอยเบาๆ ลงไปยังกลุ่มคนด้านล่างหลูเป่าโย่วกวาดตาคมกริบมองตาม กำลังจะกระโดดลงจากหน้าต่างตามไป แต่ฟางโม่คว้าตัวเขาไว้เสียก่อน“นายบ้าไปแล้วเหรอ นี่มันในมหา’ ลัยนะ ถ้าคนเห็นนายกระโดดลงไปจากชั้น ที่นี่ได้วุ่นวายแน่!”หลูเป่าโย่วขมวดคิ้ว กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ร่างหนึ่งก็พาวิญญาณสีขาวเดินเข้ามาอย่างไม่เร่งรีบฟางโม่เหลือบมองไปเห็นคนคนนั้น พูดออกมาด้วยความประหลาดใจ“ท่านชีเยี่ย ท่านมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงครับ?”“ผ่านมาพอดี เลยแวะมาดู
