[ก่อนหน้านี้ไม่เคยสังเกตเลย แต่ตอนนี้ถึงได้รู้ว่าหลี่อี้เฟยเป็นนักล่าสาวตัวจริง] เจียงเอ่อร์มองไปที่หลี่อี้เฟยที่กำลังร้องเพลงและเล่นดนตรีท่ามกลางกลุ่มหญิงสาว แล้วกล่าวด้วยความรู้สึกว่า [สูง เล่นกีฬาเก่ง บุคลิกร่าเริงแจ่มใส มีน้ำใจ และยังสามารถร้องเพลงเล่นดนตรีได้อีก……นักศึกษาสาวๆ คงต้องหลงเขาแน่]อันชิงอวี๋เลิกคิ้ว “เหรอ? เธอชอบผู้ชายแบบนี้เหรอ?”[ฉันไม่ชอบผู้ชายที่บ้ากีฬา แต่เรื่องร้องเพลงได้นี่ก็ไม่เลว…]“อ้อ~”สีหน้าของอันชิงอวี๋ดูแปลกๆเจียงเอ่อร์ถามด้วยน้ำเสียงขี้เล่นเล็กน้อย [หึงเหรอ?]“เปล่า มีอะไรให้หึงด้วยล่ะ”[โกหก! คุณกำลังหึงอยู่!]“……”อันชิงอวี๋มุมปากกระตุกเล็กน้อย “ฉันจะกลับแล้ว……”[คิกๆๆๆ]“เธอหัวเราะทำไม?”[นานๆ ทีจะเห็นคุณหึง… น่ารักเป็นบ้าเลย!] เสียงของเจียงเอ๋อเริ่มผิดปกติอันชิงอวี๋มีเส้นเลือดปูดขึ้นที่ขมับ เขาเงียบ จากนั้นก็เร่งความเร็วรถเข็น พุ่งผ่านถนนที่มีเสียงร้องเพลงราวกับสายลม แซงรถยนต์ที่วิ่งด้วยความเร็ว 60 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ทำให้คนข้างทางมองจนตาค้าง……“ทุกคนพร้อมกันแล้วใช่ไหม?”[ฉันอยู่ทางทิศตะวันออก][ฉันอยู่ทางทิศตะวันตก][ฉันอยู่ทางทิศเหนือ]“ดี งั้นรอให้คนกระจายออกไป รอคำสั่งของฉันแล้วเคลื่อนไหวพร้อมกัน!” ฟางโม่ยืนอยู่ในกลุ่มคน จ้องมองชายหนุ่มที่ถูกสิงอย่างแน่วแน่ แล้วเอ่ยเสียงเข้ม[แต่ว่า……พวกนายไม่รู้สึกแปลกเหรอ?] เสียงของซูเจ๋อมีความสงสัย[เรื่องอะไร?][ทำไมเขา……ถ
