ึงร้องไห้?]เมื่อหลี่อี้เฟยกดสายกีตาร์ครั้งสุดท้าย เสียงเพลงก็หยุดลง เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้ พร้อมกับทักทายนักศึกษาที่รายล้อมอยู่โดยรอบอย่างอารมณ์ดี เสียงปรบมือดังกระหึ่มกลุ่มคนที่ยืนอยู่ด้านหลังค่อยๆ กระจายตัวออก ในขณะเดียวกัน หลายคนก็เข้ามาใกล้หลี่อี้เฟย “เพื่อน! นายร้องเพลงเพราะมากเลย……ฉัน ฉันขอแอดวีแชตได้ไหม?”“เอ่อ? ฮ่าๆๆ ได้สิ! เธอแสกนของฉันเลย!”“ฉันก็อยากแอดด้วย!”“ฮ่าๆๆ แสกนพร้อมกันเลย”“นายเรียนคณะอะไรเหรอ?”“หนุ่มหล่อ อยากมาพัฒนาฝีมือในชมรมดนตรีของเราไหม?”“……”หลี่อี้เฟยถูกรายล้อมอยู่ตรงกลางฝูงชน เขายิ้มไปพลางเกาศีรษะอย่างเก้อเขินไปพลาง ตอบคำถามพวกเธอทีละคน ส่วนสาวๆ ที่แอดเขาได้สำเร็จก็ดึงเพื่อนตัวเองไปด้วย ทิ้งตัววิ่งออกไปด้วยความเขินอาย“เป็นไงล่ะจางหยาง! ฉันชนะแล้ว!” หลี่อี้เฟยเห็นว่าคนเริ่มน้อยลงแล้ว ก็ตบไหล่จางหยางข้างๆ แล้วหัวเราะพูดว่า “นายท้าให้ฉันแอดวีแชตสาวๆ ให้ได้สิบคนในสิบนาที ฉันแอดไปได้ตั้งสามสิบกว่าคน นายยอมแพ้ยัง?!”“เก่งมากเหลาหลี่” จางหยางปรบมือ “พอดีเลย งานรับน้องของคณะเราปีนี้ยังขาดโชว์อยู่ ฉันจะกลับไปลงทะเบียนให้นายเลย”“งานรับน้อง? เมื่อไหร่?”“พรุ่งนี้เลย มีโชว์หนึ่งยกเลิกกะทันหัน นายมาโชว์แทนได้พอดี!”“ก็ได้……แต่เงินสองร้อยที่เราเดิมพันกัน อย่าลืมโอนนะ!”“ไม่ต้องห่วง ไม่ลืมหรอก ไปๆๆ ไปกินข้าวกัน……”ขณะที่หลี่อี้เฟยกำลังจะเดินออกไป ร่างหนึ่งก็พุ่งออกมาจากฝูงชนอย่าง
