รวดเร็ว ยื่นมือราวกับต้องการจับชายเสื้อของหลี่อี้เฟยพร้อมใบหน้าเปื้อนน้ำตา“ชางหง!”การปรากฏตัวของเขาทำให้หลี่อี้เฟยตกใจ เขาถอยหลังครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว “นี่เพื่อน นายจำคนผิดหรือเปล่า?”[ลงมือ!]ในเวลาเดียวกัน เสียงของฟางโม่ดังขึ้นทันทีในเครื่องมือสื่อสารของหน่วยพิเศษสำรอง หลายร่างกระโจนเข้าหาชายหนุ่มที่ถูกสิงและคว้าไหล่เขาอย่างรวดเร็ว ล็อกให้อยู่กับที่เห็นทุกคนจับชายหนุ่มได้ หลี่อี้เฟยและจางหยางต่างก็ตกตะลึง “นี่… พวกนายทำอะไรกัน?”ซูเจ๋อยิ้มบางๆ “ขอโทษครับ เพื่อนร่วมห้องของผมกำลังป่วย เราจะพาเขาไปแล้ว”“ชางหง!” ชายหนุ่มดิ้นรนในมือของฟางโม่ ดวงตาแดงก่ำจ้องตรงไปที่หลี่อี้เฟยตะโกนเสียงดัง “ชางหง! รู้ไหมว่าฉันคิดถึงคุณมากแค่ไหนในช่วงหลายปีที่ผ่านมา? ฉันรู้ว่าคุณต้องมีชีวิตรอดแน่! ชางหง……”ฟางโม่สวมถุงมือ กดที่อกของชายหนุ่ม เงาสีขาวลอยออกจากตัวเขา ถูกซูหยวนและหลี่เจินเจินกักตัวเอาไว้ในระยะใกล้เช่นนี้ ทุกคนจึงเห็นชัดว่าเงาสีขาวนั้นเป็นผู้หญิง สวมชุดคลุมสีอ่อนแบบยุคก่อน ผมยาวรวบหางม้าจ้องมองหน้าหลี่อี้เฟยตลอดเวลา ริมฝีปากขยับเล็กน้อย ราวกับกำลังพูดอะไรบางอย่างแน่นอนว่าคนธรรมดามองไม่เห็นร่างจริงของเธอ ในสายตาของจางหยาง พวกเขาแค่กำลังประคองนักศึกษาชายที่หมดสติออกไป“อาการกำเริบจริงๆ ด้วย” จางหยางยักไหล่หลี่อี้เฟยมองไปยังทิศทางที่พวกเขาจากไปอย่างตะลึงงัน ดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัยหลี่อี้เฟยมีร่างแท้
