เมืองหลวงฐานที่มั่นของหน่วย 006“น้องสาว กระเป๋าเดินทางของเธอหนักขนาดนี้เลยเหรอ? ฉัน… ฉันจะยกไม่ไหวแล้ว”ซูเจ๋อถือกระเป๋าเดินทางสีดำสองมือ เดินโซเซไปตามตรอกอย่างยากลำบาก เหงื่อท่วมตัว ดูเหมือนจะทรุดลงได้ทุกเมื่อซูหยวนเดินนำหน้า หิ้วกระเป๋าเดินทางสองใบด้วยมือเปล่า พร้อมสะพายเป้ที่บวมพองไว้ที่หลัง เส้นเลือดบนหน้าผากเต้นระริก หันกลับมามองซูเจ๋อด้วยสายตาดุดัน ก้าวเท้ายาวๆ เดินไปยังประตูบานสีแดงเข้ม“น้องสาว รอฉันหน่อย……” ซูเจ๋อหอบหายใจ ยกมือเช็ดเหงื่อ แล้วรีบตามไปก๊อก ก๊อก ก๊อก!ซูหยวนเคาะประตูเบาๆ ไม่นานร่างหนึ่งก็เปิดประตูเรือนสี่ประสาน“ซูหยวน เธอมาแล้วเหรอ?!” หลี่เจินเจินเห็นใบหน้าคุ้นเคยที่ไม่ได้เจอมานาน โอบกอดซูหยวนพร้อมรอยยิ้ม“เก็บของใช้นานไปหน่อย เลยมาช้าสองวันน่ะ”“ไม่เป็นไร ยังไงช่วงนี้เราก็ไม่มีอะไรทำ เข้ามาเร็ว”หลี่เจินเจินรับกระเป๋าจากซูหยวน แล้วยกขึ้นชั่งน้ำหนักด้วยความแปลกใจ “นี่คืออะไร? ทำไมถึงหนักขนาดนี้?”“เข้าไปข้างในก่อนแล้วค่อยคุยกัน” ซูหยวนกล่าว“ทำไมไม่ช่วยฉันยกกระเป๋าล่ะ? ฉันจะแขนหักแล้ว!” ซูเจ๋อตะโกนจากด้านหลังหลี่เจินเจินมองเขาด้วยสีหน้าไม่เต็มใจ “ผู้ชายตัวโต ยังหิ้วของแค่นี้ไม่ไหว ดูสิ ซูหยวนหิ้วของหนักกว่านายสามสี่เท่า!”พี่น้องตระกูลซูเดินตามหลี่เจินเจินไปหาห้องว่างเพื่อเก็บของ พอเดินออกจากห้อง ก็ได้ยินเสียงสองเสียงดังมาจากสวนหลังบ้าน“……ฉันก็ยังคิดว่าชื่อ ‘ศาลเซียน’
