เราะเบาๆ “ตอนนี้นายดูเหมือนผู้ปกครองเลยนะ”“ก็พวกเขาเป็นรุ่นน้องที่เราฝึกฝนมากับมือ ต้องดูแลกันหน่อย”อันชิงอวี๋กำลังจะพูดอะไรต่อ แต่สายตาพลันแข็งค้าง นิ้วมือสั่นเกร็ง ดวงตาปรากฏแสงสีเทาอย่างรวดเร็ว!“แค่ก แค่ก แค่ก” อันชิงอวี๋ทรุดตัวลงด้วยความเจ็บปวด นั่งตัวสั่นเทาจนแทบจะตกจากรถเข็น ทำเอานักศึกษาที่เดินผ่านตกใจ รีบวิ่งเข้ามาช่วย“ชิงอวี๋!” หลินชีเยี่ยและเจียงเอ่อร์เบิกตากว้าง รีบก้าวเดินไปหาเขา ในขณะนั้นหลินชีเยี่ยราวกับรับรู้บางสิ่ง หันหน้าไปยังทิศทางหนึ่งอย่างรวดเร็ว!“กลิ่นอายนี้……หรือว่ามิโก?!”
