รา…เราเจอผีหลอกหรือเปล่า?!”เมื่อพูดถึงคำว่า ‘ผีหลอก’ เสียงของหลู่เมิ่งเหล่ยสั่นเครือ เธอกอดตัวเฉาเยวียนแน่นขึ้น เพราะเธอจำได้ว่าเดินขึ้นมาหลายชั้นแล้วเฉาเยวียนหยุดคิดครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยอีกครั้ง“โอ้ ขอโทษนะ ผมเห็นเลข 5 เป็นเลข 3 เราอยู่ชั้นห้าแล้ว”“???”หลู่เมิ่งเหล่ยกัดฟันอย่างโกรธเคือง เธอบิดเนื้อที่แขนของเฉาเยวียน 180 องศา แล้วพูดด้วยความโมโห “เวลาแบบนี้ ยังจะมาล้อฉันเล่นอีกเหรอ!”เฉาเยวียนราวกับไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวด หัวเราะเบาๆ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
