ลู่เมิ่งเหล่ยโมโห คว้าดาบไม้ไล่ฟันผู้ชายคนนั้นไปสิบกว่ากิโลเมตร แล้วทั้งสองก็หย่ากันทันที]ในที่สุดหลินชีเยี่ยก็รู้ว่าทำไมผู้หญิงหลายคนถึงชอบซุบซิบนินทา ต้องบอกว่าบางครั้งเรื่องราวแบบนี้ก็น่าสนใจจริงๆ โดยเฉพาะเมื่อเกิดขึ้นใกล้ตัว“โชคดีที่เฉาเยวียนไม่ใช่มือที่สาม” อันชิงอวี๋ถอนหายใจโล่งอกในสนามฝึกซ้อมหลู่เมิ่งเหล่ยหยิบดาบไม้เล่มหนึ่งมายื่นให้เฉาเยวียน“มา ให้ฉันดูหน่อยว่านายเก่งแค่ไหน!”เฉาเยวียนมองดาบไม้ในมือเธอ “ผมไม่ใช้อันนี้”หลู่เมิ่งเหล่ยชะงักเล็กน้อย แล้วพูดอย่างขุ่นเคือง “ทำไม? เมื่อเช้ายังบอกว่าจะประลองกัน ตอนนี้กลับไม่กล้าแล้วเหรอ?”เฉาเยวียนไม่พูดอะไร เพียงแค่ดึงกิ่งไม้ที่เรียวเล็กออกมาจากด้านข้างของกระเป๋า จับมันเหมือนกับจับดาบ ปลายอีกด้างชี้ตรงไปยังดาบไม้ของหลู่เมิ่งเหล่ย“นาย……” หลู่เมิ่งเหล่ยตกตะลึงอยู่นาน แสร้งทำเป็นโกรธ “นายล้อเล่นใช่มั้ย?”“ไม่” เฉาเยวียนกล่าวอย่างสงบ “ผมจะใช้อันนี้”หน้าอกของหลู่เมิ่งเหล่ยกระเพื่อมอย่างรุนแรง เธอกำดาบไม้แน่น แล้วพึมพำเสียงเบา “ดี……ในเมื่อนายหาเรื่องเอง ฉันก็จะไม่เกรงใจล่ะนะ”สิ้นเสียง หลู่เมิ่งเหล่ยก้าวเท้าอย่างรวดเร็ว พุ่งไปข้างหน้าพร้อมฟาดดาบไม้ใส่กิ่งไม้ในมือเฉาเยวียน ส่งเสียงผ่าอากาศเบาๆกิ่งไม้นั้นหนาเท่านิ้วหัวแม่มือ ดูเหมือนจะหักได้ง่ายๆ ไม่ว่าจะเป็นหลู่เมิ่งเหล่ยหรือแม้แต่คนธรรมดาที่ถือดาบไม้ฟาดสักที ก็น่าจะหักกิ่งไม้ได้โดยง่าย สิ่ง
