เยลันเดมองเขาอย่างเงียบๆ รอยยิ้มบนใบหน้ายังคงไม่จางหายไปแม้แต่น้อย“เจ้าทำได้ดีมาก บุตรของข้า”ดวงตาของกิลกาเมชหรี่ลง แววฆาตกรรมในดวงตายิ่งฉายชัดขึ้น เขาค่อยๆ ยกมือขึ้น พลังเทวะสายหนึ่งพยุงอาจูลงไปท่ามกลางเสียงร้องตกใจของเหล่าผู้ช่วยพยาบาล แสงสีม่วงเริ่มเต้นระบำอยู่บนคมดาบ!“ข้ารำคาญเจ้ามานานแล้ว……วันนี้เจ้าเป็นผู้ทำร้ายคนก่อน อย่าโทษข้าล่ะ!”กิลกาเมชแค่นเสียงเย็นชา ในชั่วขณะถัดมา แสงดาบสีม่วงน่าสะพรึงกลัวก็พุ่งผ่านดาดฟ้าของตึกผู้ป่วยราวกับพระจันทร์เสี้ยว ท้องฟ้าถูกย้อมด้วยสีม่วง ท่ามกลางเสียงระเบิดดังสนั่น ควันคลุ้งปกคลุมตึกผู้ป่วยทั้งหลัง“เกิดอะไรขึ้น?”“ไม่รู้สิ……จู่ๆ ติกิคิงก็ต่อสู้กับตาแก่ที่ชอบพูดซ้ำๆ!”“อาจู! อาจู! นายไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”“รีบหาคนมาทำแผลให้เขาเร็ว!”“……”เสียงระเบิดที่สั่นสะเทือนฟ้าดินนี้ดึงดูดผู้ช่วยพยาบาลทั้งหมดมารวมตัวกัน หงเหยียนอุ้มอาจูที่ไอไม่หยุด สีหน้าของเธอมืดมนอย่างยิ่ง “ใครรู้บ้างว่าเกิดอะไรขึ้น?”ข้างกายเธอ ดวงตาสีแดงดวงหนึ่งระหว่างคิ้วของเฮยถงจ้องมองไปยังกลางสนามรบอย่างเข้มข้น เขาค่อยๆ เอ่ยปาก “อาจูพยายามจะป้อนยาเยลันเด แต่จู่ๆ ก็มีแสงสีขาวพุ่งออกมาจากตัวเขา ทำให้อาจูบาดเจ็บ……”“แสงสีขาว? เขาตั้งใจหรือไม่ได้ตั้งใจกันแน่?”“ไม่รู้ บางทีอาจจะไม่ได้ตั้งใจ เพราะเขาป่วยทางจิต”ควันค่อยๆ จางหายไป เหล่าพยาบาลมองไปยังกลางซากปรักหักพังของตึกผู้ป่วยด้วยความตึงเครียด ดว
