“มิโก” หลินชีเยี่ยพึมพำชื่อนี้“ในตำนานคธูลู มิโกถูกบรรยายว่าเป็นสิ่งมีชีวิตต่างดาวที่เชื่อในความจริงและวิทยาศาสตร์ พวกมันไม่ได้บูชาเหล่าเทพคธูลูมากนัก……ยกเว้นอยู่องค์หนึ่ง” เฉินหานหยุดชั่วครู่ แล้วพูดช้าๆ ว่า“ยอก โซธอท”เมื่อได้ยินชื่อนี้ หลินชีเยี่ยก็นึกขึ้นได้ทันที “ประตูและกุญแจ?”“ใช่” เฉินหานพยักหน้า “ยอก โซธอท ‘ประตูและกุญแจ’ เป็นเทพผู้รู้แจ้งเห็นจริง และเป็นร่างจำแลงของความจริง การดำรงอยู่ของพระองค์คือจุดสูงสุดที่พวกมิโกแสวงหา พวกมันบูชาพระองค์อย่างคลั่งไคล้ และพยายามจะได้รับพรปัญญาอันไร้ขีดจำกัดจาก ‘ประตูและกุญแจ’”หลินชีเยี่ยพยักหน้าอย่างครุ่นคิด “นั่นหมายความว่า สัตว์ประหลาดที่พวกเราเจอวันนั้น ไม่ได้มีแค่ตัวเดียวสินะ?”“แน่นอนว่าไม่ใช่……พวกมิโกได้รับอำนาจบางอย่างเกี่ยวกับปริภูมิเวลาจากประตูและกุญแจ พวกมันมักอาศัยอยู่ในรอยแยกของปริภูมิเวลา ปกติแทบจะไม่เห็นพวกมันปรากฏในโลกความเป็นจริง”“แล้วที่พวกเราเจอวันนั้น เป็นแค่เรื่องบังเอิญเหรอ?”“ไม่รู้สิ”เฉินหานถอนหายใจ “ถ้าตอนนี้มีมิโกแค่ตัวเดียวที่บังเอิญเดินทางผ่านรอยแยกปริภูมิเวลามาถึงเมืองหลวง ก็คงจะเป็นเรื่องที่ดีที่สุดแล้ว……น่ากลัวว่าพวกมันอาจมีจุดประสงค์อื่น”“เมืองหลวงนี้ คงไม่มีอะไรที่จะดึงดูดความสนใจของพวกมันหรอกมั้ง?” หลินชีเยี่ยครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วส่ายหน้า“ยังไงก็ต้องระวังตัวไว้สักระยะ ช่วงนี้ผมจะอยู่ที่เมืองหลวง ถ้ามีกลิ่น
