นที่ฉันโดนนายสอนเรื่องความรัก……”“ฉันพูดความจริงนะ” หลินชีเยี่ยวางหมากลงหนึ่งตัว พูดอย่างจริงจัง “ความรู้สึกที่เจียงเอ่อร์มีต่อนาย พวกเราทุกคนเห็นชัดเจน ผู้หญิงดีๆ แบบนี้หายากมาก พวกเราเป็นหน่วยรบพิเศษ ไม่ใช่คนธรรมดาที่ไม่มีเรื่องให้กังวล นายอยากรอให้ทุกอย่างลงตัวก่อนค่อยวางแผนอะไรเพิ่ม แล้วจะรอถึงเมื่อไหร่? นายไม่มีทางรู้หรอกว่าพรุ่งนี้กับเรื่องไม่คาดฝัน อะไรจะมาถึงก่อนกัน”อันชิงอวี๋มองกระดานหมากตรงหน้า จมอยู่ในความเงียบ“นายทำอะไรก็จดจ่อมาก นั่นเป็นเรื่องดี แต่อย่าจ้องมองแต่จุดเดียวตลอด……มองคนรอบข้างนายบ้างนะ” หลินชีเยี่ยวางหมากลงอีกตัว พูดอย่างจริงใจ[ยามาแล้วค่ะ!]เจียงเอ่อร์ในชุดกระโปรงขาวลอยออกมาจากในห้องอย่างรวดเร็ว ชามกระเบื้องลอยอยู่เหนือฝ่ามือเธอ ช้อนคนยาคนเองอัตโนมัติ ส่งไปตรงหน้าอันชิงอวี๋อันชิงอวี๋รับยามา จิบหนึ่งอึก ไม่ได้ร้อนอย่างที่คิด แต่อุ่นกำลังสบาย คงจะทิ้งไว้ให้เย็นลงสักพัก[ไม่ร้อนแล้วใช่ไหมคะ?] เจียงเอ่อร์กะพริบตาอันชิงอวี๋มองเธอเงียบๆ ผ่านไปครู่ใหญ่จึงยิ้มบางๆ “อืม ไม่ร้อนแล้ว”หลินชีเยี่ยมองคนทั้งสองตรงหน้า รู้ตัวเองดีจึงขยับออกจากที่นั่ง เดินเข้าไปในห้องในตอนนั้นเอง โทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น“ฮัลโหล?”[ฉันเฉินหานเอง] ปลายสายเสียงของเฉินหานฟังดูหนักใจ [ชีเยี่ย นายควรมาที่นี่สักหน่อย……เรื่องเกี่ยวกับสัตว์ประหลาดวันนั้น รายงานจากส่วนกลางออกมาแล้ว]พอได้ยินประโยคนั
