ดอะไรขึ้น?”“หนังสือที่พวกเขากำลังอ่านอยู่ เป็นหนังสือรุ่นเมื่อหลายสิบปีก่อน แถมใส่เสื้อผ้าที่พวกเขาใส่ ก็เป็นชุดจงซานในสมัยก่อนด้วย!”หลี่อี้เฟยอ้าปากค้างด้วยความตกใจ“หลังจากนั้น นักศึกษาหญิงคนนั้นก็หมดสติไป พอรู้สึกตัวอีกทีก็เป็นตอนเช้าวันรุ่งขึ้นแล้ว เหตุการณ์ครั้งนี้ส่งผลกระทบต่อเธอมาก จิตใจมีปัญหา ไม่กี่วันต่อมาก็ทะเลาะกับแฟนหนัก คิดสั้นกระโดดจากดาดฟ้าตึก 5……” จางหยางถอนหายใจ“น่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ?” หลี่อี้เฟยไม่ได้แสดงท่าทีกลัวเลยสักนิด กลับมองไปที่หลินชีเยี่ยอย่างตื่นเต้น “ชีเยี่ย พวกเราหาเวลาไปดูกันเถอะ!”จางหยาง “……”“ที่ฉันพูดมาตั้งนาน เหมือนจะเปล่าประโยชน์สินะ?”ขณะที่จางหยางกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เขารับสาย แล้วพูดกับหลินชีเยี่ยและหลี่อี้เฟยด้วยน้ำเสียงขอโทษขอโพยว่า “ฉันมีธุระที่ชมรม ต้องไปก่อนนะ พวกนายเดินดูไปเรื่อยๆ ถ้ามีอะไรสงสัยก็ทักแชตมานะ”“ได้”หลังจากมองจางหยางเดินจากไป หลี่อี้เฟยก็ถามอย่างสงสัย “ชีเยี่ย นายคิดยังไง?”“เรื่องอะไร? เรื่องผีที่เขาเล่าเมื่อกี้น่ะเหรอ?”“ใช่”หลินชีเยี่ยยักไหล่ “ฉันใช้พลังจิตสแกนตึกนั้นแล้ว ไม่มีภูตผีวิญญาณหรือแม้แต่ร่องรอยการบุกรุกของสิ่งลี้ลับ……ตำนานก็แค่ตำนาน ไม่จำเป็นต้องเชื่อหรอก”สีหน้าของหลี่อี้เฟยแสดงความผิดหวัง“ดูเหมือนว่าเราจะเดินดูเกือบครบแล้วนะ……เดี๋ยวไปดูห้องเรียนในคณะกัน แล้วก็ไปกินข้าวที่โรงอาหารแล้วกลับกั
