ถอยหลังไปหลายก้าว เริ่มเรียบเรียงคำพูดอย่างจริงจัง “รุ่นพี่ครับ ผมไม่ค่อยถนัดการใช้ดาบ ถึงจะเป็นดาบปลอมก็เถอะ แล้วผมก็อาจะไม่ได้อยู่ที่นี่นานนัก เข้าชมรมไปก็มีแต่จะทำให้พวกพี่ลำบากเปล่าๆ”“รุ่นพี่ครับ ผมว่าเขาน่าไม่ชอบจริงๆ นะครับ……ปล่อยเขาไปเถอะ” สมาชิกชมรมที่อยู่ข้างๆ พูดเกลี้ยกล่อม“ใช่ค่ะ……รุ่นพี่ บังคับกันไปก็ไม่มีประโยชน์ ถ้ารุ่นพี่บังคับแบบนี้จะทำให้เขากลัวนะคะ”“รุ่นพี่ ผมรู้นะว่ารุ่นพี่เพิ่งหย่ามา กำลังเสียใจ แต่ก็ไม่ควรมาระบายกับนักเรียนใหม่นะครับ……งั้นเอาอย่างนี้ไหมคืนนี้พวกเราถือดาบไม้ไปบุกบ้านไอ้คนใจร้ายนั่น ไปซ้อมมันให้หายแค้นเลย!”“รุ่นพี่ มันไม่คุ้มค่าหรอกนะที่จะเสียใจเพราะไอ้คนเลวนั่น”“ใครบอกว่าฉันเสียใจ! อย่าพูดอะไรมั่วซั่วนะ!!” หลู่เมิ่งเหล่ยหันขวับไปจ้องพวกเขาอย่างดุดัน “ต่อไปใครกล้าพูดถึงไอ้เวรนั่นอีก ระวังฉันจะฉีกปากพวกแก!”เมื่อทุกคนเห็นหลู่เมิ่งเหล่ยโกรธ ก็ก้มหน้างุดไม่พูดอะไรอีก“รุ่นพี่ครับ……” เฉาเยวียนกลืนน้ำลาย แล้วค่อยๆ พูดขึ้น“ช่างเถอะ พี่ไม่รบกวนน้องแล้ว น้องไปเถอะ……เมื่อกี้พี่ใจร้อนไปหน่อย ขอโทษด้วยนะ” หลู่เมิ่งเหล่ยเม้มปากพลางโค้งตัวเล็กน้อย แล้วหมุนตัวจะเดินจากไป“เอ่อ……จริงๆ แล้ว……” เฉาเยวียนลังเลครู่หนึ่ง แล้วกระแอมก่อนพูดว่า “คือว่า……ผมก็สนใจวิชาดาบอยู่เหมือนกันครับ……”
