“พวกคุณคือนักศึกษาที่อธิการบดีพูดถึง… นักศึกษาโควตาพิเศษใช่ไหม?”ในตึกภาควิชาปรัชญา ชายวัยกลางคนผมดกหนาจ้องมองทั้งสี่คนตรงหน้าอย่างพินิจพิเคราะห์ ดวงตาฉายแววสงสัย “แปลก… ทำไมปีนี้ถึงมีนักศึกษาพิเศษเยอะจัง?”“นี่คือเอกสารการเข้าเรียนของพวกเราครับ” หลินชีเยี่ยยื่นเอกสารให้อย่างนอบน้อมชายวัยกลางคนพลิกดูสองสามที แล้วพยักหน้า “พวกคุณมาช้าไปหน่อย ตอนนี้การฝึกอบรมนักศึกษาใหม่เสร็จสิ้นแล้ว… แต่ทางอธิการบดีได้แจ้งไว้แล้ว พวกคุณไม่ต้องเข้าร่วมการฝึกอบรม ให้เข้าเรียนได้เลย”สายตาของเขาตกไปที่อันชิงอวี๋ที่นั่งรถเข็น “นักศึกษาคนนี้คือ……”“เขาชื่ออันชิงอวี๋ครับ ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ ต้องนั่งรถเข็นแบบนี้”ดวงตาของชายวัยกลางคนฉายแววเห็นใจ เขาพยักหน้าเล็กน้อย “อ้อใช่ ได้ยินว่าพวกคุณเช่าบ้านอยู่ข้างนอกใช่ไหม?”“ใช่ครับ”“อืม ระวังเรื่องความปลอดภัยบนท้องถนนด้วยนะ… จริงสิ ผมเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาของพวกคุณ ผมชื่อซ่งจวิ้น”ชายวัยกลางคนหยิบมือถือออกมา “แอดเพื่อนกันก่อนดีกว่า เดี๋ยวผมจะเพิ่มพวกคุณเข้ากลุ่ม มีอะไรสงสัยถามได้ตลอด”“ได้ครับ อาจารย์ซ่ง”หลังจากจัดการเอกสารเสร็จสิ้นและออกมาจากห้องทำงาน พวกเขาก็เดินเที่ยวไปรอบๆ เช้านี้ไม่มีเรียน จึงถือโอกาสเที่ยวชมมหาวิทยาลัยซ่างจิงด้วยเดินไปตามท้องถนนที่เต็มไปด้วยใบไม้ร่วง พวกเขามาถึงริมทะเลสาบ ผิวน้ำระยิบระยับสะท้อนท้องฟ้าสีครามเจดีย์โบราณตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางป่าเข
