“ใช่แล้ว” หลินชีเยี่ยยักไหล่ “ฉันขอถามพวกนายหน่อย คณิตศาสตร์ที่เรียนตอนมัธยมปลาย พวกนายยังจำได้มากแค่ไหน?”“……ฉันไม่เคยเรียนมัธยมปลาย” เฉาเยวียนแยกเขี้ยว“ฉันจำได้หมดนะ… แต่ว่า……” อันชิงอวี๋ถอนหายใจอย่างขมขื่น“นั่นไง!” หลินชีเยี่ยตบมือ “แคลคูลัสอาจไม่ยาก แต่สถานการณ์ของพวกเราค่อนข้างพิเศษ… ถ้าหลีกเลี่ยงได้ก็ควรหลีกเลี่ยง สาขาปรัชญาปีหนึ่งของมหาวิทยาลัยซ่างจิง นอกจากปรัชญาเบื้องต้น ปรัชญาต้าเซี่ย ตรรกศาสตร์และการโต้แย้งแล้ว ก็แค่เลือกเรียนวิชาหนึ่งจากแคลคูลัส B แคลคูลัส D และภาษาจีนโบราณ นั่นหมายความว่า เราสามารถหลีกเลี่ยงวิชาแคลคูลัสได้!”“แบบนี้ก็ดีนี่……” เฉาเยวียนตาเป็นประกายพรืด!เจียงเอ่อร์ที่อยู่ข้างๆ อดหัวเราะออกมาไม่ได้“เจียงเอ่อร์ เธอหัวเราะอะไร?” เฉาเยวียนถาม[หน่วยม่านราตรีอันเกรียงไกรของต้าเซี่ย ไม่กลัวแม้แต่เทพภายนอก แต่กลับกลัวคณิตศาสตร์?] เจียงเอ่อร์พูดพลางกลั้นหัวเราะอันชิงอวี๋แกะหนังสือตอบรับเข้าเรียน เป็นอย่างที่คาด เหมือนกับเฉาเยวียน ทั้งคู่เข้าสาขาปรัชญา เขาหยิบคู่มือนักศึกษาใหม่และจดหมายจากอธิการบดีขึ้นมาอ่านอย่างสนใจ“เหล่าเฉา นายจัดการบ้านหน่อย”“อะไรนะ? ทำไมต้องเป็นฉันอีกล่ะ?”“ฉันมีธุระ” หลินชีเยี่ยมองหนังสือตอบรับฉบับสุดท้ายในมือพลางยิ้มน้อยๆ“หนังสือตอบรับฉบับนี้… ยังไม่ถึงมือเจ้าของมัน”……โรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้าหลี่อี้เฟยนั่งกอดเข่าอยู่บนสนามหญ้าในลานโรงพยาบาล ม
