องท้องฟ้าสีครามเหนือศีรษะอย่างเหม่อลอย“ผู้จัดการ! ผู้จัดการ!” อาจูวิ่งเหยาะๆ มาตามระเบียงทางเดิน พุ่งมาหยุดตรงหน้าหลี่อี้เฟย วางมือยันเข่า พูดพร้อมหอบหายใจว่า “ผู้จัดการ พวกผู้ช่วยพยาบาลทะเลาะกันอีกแล้ว!”หลี่อี้เฟยได้สติ ขมวดคิ้วเล็กน้อย “จางซานกับอาฉิน? ก็แยกให้อยู่คนละห้องแล้วไม่ใช่เหรอ?”“ดูเหมือนว่าพวกเขาเจอกันที่ห้องน้ำสาธารณะ อาฉินด่าไปสองสามคำ แล้วก็ตีกัน พี่หงเหยียนไปต่อย… เอ่อ ไปห้ามแล้ว คุณรีบไปดูหน่อยสิ!”หลี่อี้เฟยทำเสียงจึ๊กจั๊ก รีบลุกขึ้นจากสนามหญ้า พับแขนเสื้อพลางพูดอย่างหงุดหงิด“ไอ้พวกเด็กเวร ก่อเรื่องให้ฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า คราวนี้ฉันจะขังพวกมันให้ได้!”หลี่อี้เฟยเดินอย่างรวดเร็วไปทางหอพักผู้ช่วยพยาบาล พอเดินออกจากลาน เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ จึงหยุดชะงักกะทันหัน“ผู้จัดการ ทำไมไม่เดินต่อล่ะ?” อาจูเอียงคอถามอย่างสงสัยหลี่อี้เฟยเงียบไปครู่หนึ่ง ค่อยๆ ถอยกลับ เขามองอาจูที่สูงแค่เอวตัวเอง แล้วถอนหายใจยาว“อาจู……เรื่องนี้ลองจัดการด้วยตัวเองดูนะ”“ผม?” อาจูชะงัก “ผม… ผม… ผมทำไม่ได้หรอก ผมสู้พวกเขาไม่ได้นี่”หลี่อี้เฟยส่ายหน้าพลางพูดอย่างใจเย็น “อาจู ฟังให้ดีนะ ไม่ใช่ว่าทุกอย่างในโลกนี้ต้องแก้ไขด้วยกำลัง ฉันก็แค่ปีศาจอสรพิษที่เพิ่งก้าวเข้าสู่ขั้นชวนเท่านั้น ถ้าต่อสู้กันจริงๆ ฉันยังสู้นายไม่ได้เลย แล้วนายรู้ไหมว่าทำไมพวกเขาถึงเชื่อฟังฉัน?”อาจูส่ายหน้าอย่างงุนงง“เพราะฉันสร้างบารมีไว้ ใน
