โรงพยาบาลแห่งนี้ ฉันหลี่อี้เฟย เป็นรองแค่คนเดียว ถ้าใครไม่เชื่อฟัง ไม่ต้องให้ฉันลงมือหรอก หงเหยียนจะไปจัดการเอง ถ้าหงเหยียนสู้ไม่ได้ ก็ปล่อยวั่งไฉออกมา!” หลี่อี้เฟยมองหน้าอาจูพลางพูดอย่างมีความหมาย“อาจู นายต้องค่อยๆ เรียนรู้ที่จะสร้างบารมีของตัวเอง ต้องรู้จักใช้คน ทั้งหงเหยียน วั่งไฉ เฮยถง……พวกเขาเป็นกลุ่มแรกที่ติดตามผู้อำนวยการ แม้พละกำลังอาจไม่ได้แข็งแกร่งที่สุด แต่อำนาจการข่มขวัญนั้นมากพอ ในโรงพยาบาลแห่งนี้ นอกจากฉันแล้ว คนที่ชีเยี่ยไว้ใจที่สุดก็คือนายกับหงเหยียน แต่หงเหยียนมีนิสัยที่เย็นชาเกินไป ไม่เหมาะกับการดูแลพนักงาน ถ้าวันไหนฉันจากไป โรงพยาบาลแห่งนี้ก็ต้องพึ่งนายแล้ว เข้าใจไหม?”หลังจากฟังหลี่อี้เฟยพูดยืดยาว อาจูขมวดคิ้วน้อยๆ เอ่ยถามอย่างงุนงง“ผู้จัดการ คุณจะไปไหนเหรอ?”หลี่อี้เฟยไม่ตอบ เพียงแค่ตบไหล่อาจู แล้วเอ่ยเสียงเบา “อาจู เรื่องครั้งนี้… นายไปจัดการเองนะ”อาจูจ้องตาหลี่อี้เฟยด้วยสีหน้าจริงจัง เขายืนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกัดฟันแน่น!“ได้ ผมจะไป!”อาจูตบแก้มตัวเอง ทำสีหน้าโกรธเกรี้ยว กำหมัดแน่น วิ่งพรวดขึ้นไปชั้นบนของหอพักผู้ช่วยพยาบาล!หลังจากวิ่งขึ้นไป ก็ได้ยินเสียงตะโกนที่ฟังดูอ่อนเยาว์เล็กน้อย ทั้งชั้นก็เงียบกริบจากนั้นมีเสียงแว่วมาเป็นระยะ เสียงตะโกนของอาจูดังขึ้นเรื่อยๆ ไม่นานก็มีเสียงหมาเห่าแหลมดังลั่น พร้อมกับเสียงกรีดร้องอย่างทรมานเมื่อได้ยินเช่นนั้น มุมปากของหลี
