หลิวเมิ่งฉี กลับราวกับถูกฟ้าผ่า ทันใดนั้นก็ตะลึงงันอยู่บนต้นไม้
ใบหน้าด้านข้างที่เอียงมาเมื่อครู่… คุ้นเคยเหลือเกิน!
ในสมองของนางพลันปรากฏภาพในถ้ำภูเขานั้นขึ้นมา ใบหน้าด้านข้างที่วาบผ่านไป
“เป็นเขารึ?!”
หลิวเมิ่งฉีงุนงง ศิษย์ที่แอบผ่านด่านแม่น้ำมรณะ คือคนตรงหน้ารึ?!
ในใจนางไม่อยากจะเชื่อ แต่เมื่อเห็นซากศพลิงอสูรเกลื่อนกลาดอยู่รอบๆ ก็พลันเข้าใจขึ้นมาทันที มั่นใจว่าครั้งนี้ตนเองไม่ได้ดูผิด
ในบรรดาศิษย์เรือนนอก นอกจากคนตรงหน้านี้แล้ว ยังจะมีใครสามารถผ่านด่านแม่น้ำมรณะได้อีก?
นางร่างวูบไหว ทะยานลงมาจากยอดไม้ ไล่ตามเซียวเหยียนอย่างรวดเร็ว ร้องเรียก “เดี๋ยวก่อน”
เซียวเหยียนหยุดฝีเท้า หันกลับมามองอีกฝ่ายเล็กน้อย “ศิษย์พี่?”
เสียงเรียก “ศิษย์พี่” นี้ ทำให้หลิวเมิ่งฉีรู้สึกปลอดภัยขึ้นมาอย่างประหลาด หัวใจที่ตึงเครียดมาตลอดทางดูเหมือนจะผ่อนคลายลงหลายส่วน
นางรีบถาม “ลิงอสูรพวกนี้ล้วนแต่เป็นท่านที่ฆ่ารึ?”
ถึงแม้ในใจจะมีคำตอบอยู่แล้ว แต่นางก็อดไม่ได้ที่จะถามออกมา
“…”
เซียวเหยียนเงียบไปเล็กน้อย สายตาของศิษย์พี่ผู้นี้ไม่ค่อยจะดีกระมัง หรือว่าที่นี่จะมีคนอื่นอีก?
คดีฆาตกรรมแบบนี้ ไม่ต้องถึงยอดนักสืบหรอก แค่เด็ก
