อมมือก็ยังไขคดีได้กระมัง?
เมื่อเห็นสายตาประหลาดที่เซียวเหยียนเหลือบมองมา แก้มของหลิวเมิ่งฉีก็แดงขึ้นเล็กน้อย ดูเหมือนจะรู้ตัวว่าตนเองถามอะไรไม่คิดไปหน่อยแล้ว
นางมองดูดาบสังหารอสูรในมือของเซียวเหยียน สภาพที่คราบเลือดด่างพร้อยคมดาบบิ่นร้าว ไม่ยากที่จะจินตนาการว่าผ่านการต่อสู้มามากเท่าไหร่
“มหาอสูรบนยอดเขานั่น ก็เป็นท่านที่ฆ่ารึ?” นางจ้องมองเซียวเหยียนถาม
เซียวเหยียนพยักหน้าเล็กน้อย ก็แค่กลุ่มขอบเขตวิญญาณสัญจรบวกกับขอบเขตสิบห้าลี้ตัวหนึ่งเท่านั้น ไม่นับเป็นเรื่องใหญ่อะไร
เมื่อเห็นเซียวเหยียนพยักหน้า หัวใจของหลิวเมิ่งฉีก็สั่นสะท้านอย่างแรง นางอดไม่ได้ที่จะกล่าว “ท่าน ท่านปีนี้อายุเท่าไหร่?”
“…การถามอายุเด็กผู้ชาย เป็นเรื่องที่ไม่สุภาพอย่างยิ่งนะขอรับ” เซียวเหยียนกล่าว
“…”
หลิวเมิ่งฉีเกือบจะสำลัก ในท่ามกลางภูเขาซากศพทะเลเลือดนี้ อีกฝ่ายกลับยังมีอารมณ์มาล้อเล่น
แต่ว่า ถึงแม้เซียวเหยียนจะไม่พูด นางก็มองออกว่า เซียวเหยียนอย่างมากก็อายุ 14-15 ปีเท่านั้น อายุที่สำนักศึกษาตำหนักจันทน์รับศิษย์ใหม่ สูงสุดก็ไม่เกิน 16 ปี
ขอบเขตสิบห้าลี้วัย 14-15 ปีรึ?
นางพลันมีความรู้สึกที่ถูกกระแทกอย่างแรง ตกตะลึงจนไม่อยากจะเชื่อ
