“สเก็ตช์รูปร่าง?” หลินชีเยี่ยชะงัก “มีของแบบนั้นด้วยเหรอ?”“ใช่ ฉันเก็บไว้ในโทรศัพท์ เดี๋ยวให้ดู”เฉินหานหยิบโทรศัพท์ออกมา เปิดรูปภาพแล้วยื่นให้หลินชีเยี่ยดู สีหน้าของอีกฝ่ายดูประหลาดขึ้นมาทันทีถ้าเฉินหานไม่ใส่ใจหมุนภาพให้ถูกด้านก่อนส่งให้เขา หลินชีเยี่ยคงแยกไม่ออกว่าสิ่งที่เหมือนแมลงวันตัวใหญ่ตรงหน้านี้คืออะไร เส้นที่ยุ่งเหยิงรวมกัน ไม่ใช่ว่าไม่เหมือนสัตว์ประหลาดในวันนั้น แต่บอกว่าไม่เกี่ยวข้องกันเลยจะดีกว่า“คุณแน่ใจเหรอว่าพวกสำนักงานใหญ่จะจำสิ่งนี้ได้?” หลินชีเยี่ยอดที่จะวิจารณ์ไม่ได้ “เส้นที่บิดเบี้ยวแค่ไม่กี่เส้นมันก็เกินไปหน่อยไหม?”เฉินหานหัวเราะอย่างเก้อเขิน “ฝีมือวาดรูปของฉันไม่ค่อยดีเท่าไหร่……นี่ก็สุดฝีมือแล้ว”“ช่างเถอะ เดี๋ยวผมวาดส่งให้เองดีกว่า ถึงจะไม่ได้ดีกว่าคุณมาก แต่อย่างน้อยก็เห็นเค้าโครงชัดกว่า” หลินชีเยี่ยถอนหายใจเชาบอกลาทุกคนแล้วกลับไปยังที่พักชั่วคราว เฉาเยวียนกำลังนั่งดูทีวีอยู่บนโซฟาคนเดียว“ชิงอวี๋ล่ะ?”“เจียงเอ่อร์กำลังเข็นเขาไปรับแดดที่สวนหลังบ้าน”“ยาของหมอหลี่ส่งมาแล้วใช่ไหม?”“มาถึงเมื่อคืนแล้ว เขากินไปสองสามเม็ด แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผล……ต้องกินต่อไปอีกสักพัก ไม่รู้ว่าจะได้ผลไหม”เฉาเยวียนถอนหายใจ “ชีเยี่ย ฉันว่าแบบนี้ไม่ไหวแล้ว”“อะไร?”“ถึงจะมีพวกเราอยู่เป็นเพื่อน แต่ช่วงนี้ชิงอวี๋ดูหดหู่ เมื่อเช้าเจียงเอ่อร์แอบบอกฉันว่า เมื่อคืนเขาลุกขึ้นมาลองใช้[ความจริงมีเพียง
