จนบนนั้น พลางบ่นพึมพำ “บ้าเอ๊ยใครขโมยขนมเปี๊ยะของฉันอีก? อย่าให้ฉันรู้ว่าเป็นใครนะ ฉันจะตีขาหักเลย!”“ไม่เป็นไรๆ ฉันอิ่มแล้ว” หลินชีเยี่ยโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ “ว่าแต่ ทำไมถึงทำขนมเปี๊ยะลูกท้อ?”“ก็ฉันว่างๆ น่ะ……คราวก่อนตอนวันเกิดฉัน ก็ทำเค้กไว้ใช่ไหมล่ะ? ฉันคิดว่าฉันมีพรสวรรค์ด้านการทำอาหารอยู่พอสมควร ก็เลยลองเข้าครัวทำกับพวกเขาด้วย แล้วก็ทำได้จริงๆ ด้วย!”หลี่อี้เฟยเท้าสะเอวพูดอย่างภาคภูมิใจ “ชีเยี่ย คราวหน้าต้องให้นายลองชิมให้ได้ ขนมเปี๊ยะลูกท้อนั่นอร่อยจริงๆนะ”ขณะฟังหลี่อี้เฟยพูดจาละเมอเพ้อพก หลินชีเยี่ยก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้“นายพูดว่าอะไรนะ?”“? ฉันบอกว่าขนมเปี๊ยะลูกท้ออร่อย”“ประโยคก่อนหน้านั้น”“อ๋อ ฉันมีพรสวรรค์ด้านการทำอาหารไง!”“……ก่อนหน้านั้นอีก!”“ฉัน… ก็ว่างๆ แล้วก็ทำเค้กตอนวันเกิด… มีอะไรต้องพูดซ้ำด้วยล่ะ?”“วันเกิด……” หลินชีเยี่ยพึมพำสองคำนี้ ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ ดวงตาเปล่งประกายขึ้นทันที!เขาคว้าไหล่หลี่อี้เฟย จนอีกฝ่ายสะดุ้งตกใจ“มีอะไรเหรอ?”“หลี่อี้เฟย” หลินชีเยี่ยมองตาเขาแล้วพูดอย่างจริงจัง “นาย… ยังจำสิ่งที่ฉันสัญญากับนายได้ไหม?”……“ไปโรงเรียน?!”เมื่อได้ยินสามคำนี้ เฉาเยวียน อันชิงอวี๋ และเจียงเอ่อร์ต่างตกตะลึง“ใช่แล้ว” หลินชีเยี่ยพยักหน้า “พูดถึงเรื่องนี้ ฉันกับชิงอวี๋ยังเรียนมัธยมปลายไม่จบ ก็ไปจัดตั้งทีมกันแล้ว ฉันคิดว่า ในเมื่อสถานการณ์ของต้าเซี่ยมั่นคงแล้ว พวกเราก็มี
