“1+1 เท่ากับเท่าไร?”ในห้องแคบๆ อันชิงอวี๋มองหมอที่ทำหน้าจริงจังตรงข้าม มุมปากกระตุกเล็กน้อย“คุณกำลังล้อเล่นหรือเปล่า?” อันชิงอวี๋ย้อนถาม“ขอโทษนะ รองหัวหน้าอัน นี่เป็นคำถามที่จำเป็น เพื่อทดสอบว่าความคิดของคุณได้รับผลกระทบหรือเปล่า”หมอยิ้มอย่างสุภาพ“……2”“19+18 เท่ากับเท่าไหร่?”อันชิงอวี๋ขมวดคิ้วเล็กน้อย ครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนตอบ “37”“21 คูณ 9 เท่ากับเท่าไร?”อันชิงอวี๋อ้าปาก ดูเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับชะงักค้างอยู่กับที่เขาขมวดคิ้วแน่นขึ้นเรื่อยๆ ราวกับกำลังพยายามคิดอะไรบางอย่าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความยากลำบาก ห้าวินาทีผ่านไปจึงลองตอบ“189”เมื่อเห็นเช่นนั้น หมอก็ไม่ได้ถามเลขคณิตต่อ แต่เปลี่ยนไปถามคำถามอื่น“สมมติว่ามีห้องเรียนหนึ่ง นักเรียนเข้าแถวเรียงหนึ่ง ไม่ว่าจะนับจากซ้ายหรือขวา คุณก็อยู่ลำดับที่ 15 แสดงว่าห้องนี้มีนักเรียนทั้งหมดกี่คน?”“มี… มี… 30 คน”หมอมองเขาอย่างตั้งใจ “ฟักทอง องุ่น แตงกวา ข้าวโพด ถั่ว อะไรพิเศษที่สุด?”“พิเศษที่สุด?” อันชิงอวี๋คิดสักพัก “ข้าวโพด”“ทำไม?”“เพราะนอกจากข้าวโพดแล้ว ที่เหลือล้วนงอกบนเถา”“สมมติว่ามีรหัสลับเล่มหนึ่ง ‘กล้วยแอปเปิลลูกแพร์ใหญ่’ แปลว่า ‘ลอบโจมตีวันพุธ’ ‘แอปเปิลอ้อยพีช’ แปลว่า‘ดำเนินแผนลับ’ ‘ส้มกล้วยมะเขือเทศ’ แปลว่า ‘ชัยชนะในวันพุธเป็นของพวกเรา’ งั้น ‘ลูกแพร์ใหญ่’ หมายถึงอะไร?”อันชิงอวี๋จมอยู่ในภวังค์ความคิด…หมอพยักหน้าเล็กน้อย เก็บเอกสารใน
