“เปลวไฟชีวิต… ทำไมถึงเป็นสีดำ?”เฉินหานกำดาบแน่น จ้องมองเปลวไฟสีดำที่เต้นระริกอยู่เหนือศีรษะของสัตว์ประหลาด พลางขมวดคิ้วแน่น “นี่มันตัวอะไรกัน……”“มันคือสิ่งมีชีวิตจากตำนานคธูลู” หลินชีเยี่ยปรากฏตัวขึ้นในความมืด พูดด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง“คธูลู?” เฉินหานถามอย่างไม่เข้าใจ “แต่ที่นี่คือเมืองหลวง จะมีสิ่งมีชีวิตจากตำนานคธูลูได้ยังไง?”“ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน… จับมันก่อนแล้วค่อยว่ากัน”หลินชีเยี่ยยกมือขึ้น กำมือกลางอากาศไปทางสัตว์ประหลาดที่ลอยอยู่ ความมืดรอบข้างราวกับมีชีวิตขึ้นมาบีบรัดเข้าหามันไม่หยุด โซ่สีดำพันรอบเปลือก พยายามล็อกร่างมันไว้สัตว์ประหลาดดูเหมือนจะรู้สึกถึงอันตราย หนวดที่งอกออกมาจากก้อนเนื้อบนหัวเคลื่อนไหวอย่างบ้าคลั่ง ปีกบางใสของมันเริ่มสั่นด้วยความถี่ที่ตาเปล่ามองไม่เห็น ส่งเสียงดังราวกับโลหะกระทบกัน มันแทรกผ่านพันธนาการแห่งความมืดไปอย่างประหลาด ปรากฏตัวอีกครั้งในระยะหลายสิบเมตรเฉินหานชะงักเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยอย่างประหลาดใจ “มันควบคุมมิติได้ด้วยเหรอ?”“มันไม่ได้ควบคุมมิติ……” หลินชีเยี่ยจ้องมองมิติที่แปรปรวนรอบตัวสัตว์ประหลาดตาเขม็ง “มันคือสิ่งมีชีวิตที่มาจากรอยแยกปริภูมิเวลา”ความผันผวนของมิติแบบนี้ หลินชีเยี่ยคุ้นเคยกับมันมาก เมื่อไม่นานมานี้ เขาและเหล่าเทพต้าเซี่ยก็ถูกคลื่นมิติแบบนี้ส่งไปอีกด้านของกำแพงปริภูมิเวลา แม้ว่าความสามารถในการบิดเบือนมิติของสัตว์ประหลาดตัวนี้จะน้อยนิด แต
