่มันก็คล้ายคลึงกับชิ้นส่วนของ ‘ประตูและกุญแจ’ อย่างมาก“มิน่าล่ะ กลิ่นอายถึงขาดๆ หายๆ ที่แท้มันก็หนีเข้าไปในรอยแยกปริภูมิเวลา” หลินชีเยี่ยแค่นเสียงเย็นชา“มันกำลังจะหนี”เฉินหานมองร่างของสัตว์ประหลาดที่ค่อยๆ จางหายไปในมิติ หรี่ตาลงเล็กน้อย กำลังจะพุ่งออกไปพร้อมดาบ แต่เงาดำก็ปรากฏขึ้นเหนือตัวมันเสียก่อน!“มันหนีไม่พ้นหรอก” หลินชีเยี่ยเอ่ยเสียงเรียบ ดาบอามาโนะมุราคุโมะปรากฏขึ้นในมือ คมดาบฟันไปที่ศีรษะของสัตว์ประหลาดอย่างแม่นยำแสงวาบผ่านท้องฟ้ายามราตรี!พร้อมกับที่ร่างของหลินชีเยี่ยลงสู่พื้น ศีรษะก้อนเนื้อคล้ายลูกรักบี้ก็ขาดกระเด็น กลิ้งไปอีกด้านสัตว์ประหลาดที่สูญเสียศีรษะถูกบังคับให้ออกมาจากรอยแยกปริภูมิเวลา ลอยโคลงเคลงอยู่กลางอากาศ แต่กลับไม่ตาย มันกระพือปีก บินไปยังเมืองที่อยู่เบื้องล่างอย่างรวดเร็ว!“ยังไม่ตายอีกเหรอ?” หลินชีเยี่ยเห็นสัตว์ประหลาดบินพล่านราวกับแมลงวันไร้หัว จึงชี้ไปยังทิศทางที่มันจากไปความมืดกลายเป็นกรงขัง กักขังสัตว์ประหลาดไว้เหนือกระจกด้านข้างตึกสูง สัตว์ประหลาดไร้ศีรษะดูเหมือนจะสูญเสียความสามารถในการบิดเบือนมิติ จึงได้แต่พุ่งชนขอบกรง พยายามหาทางหนีในขณะเดียวกัน เฉินหานก็ผิวปาก ก่อนจะกระโดดลงจากยอดตึกสูง!ม้าศึกที่ลุกโชนด้วยเปลวไฟสีเขียวมรกตพุ่งออกมาจากด้านหลัง รับร่างของเฉินหานอย่างมั่นคง วิ่งลงตามผนังตึกสูงตรงดิ่งไปยังกรงแห่งความมืด เสื้อคลุมทหารสะบัดพลิ้วในราตรี เฉิน
