หนัก เมื่อเห็นหลินชีเยี่ยวิ่งเข้ามา เขาก็ยิ้มอย่างอ่อนแรง “ชีเยี่ย……จัดการเรื่องนั้นเสร็จแล้วเหรอ?”“แค่เรื่องเล็กน้อย จัดการได้เร็วมาก”หลินชีเยี่ยใช้พลังจิตตรวจสอบร่างกายของอันชิงอวี๋ หลังจากแน่ใจว่าการทำงานของร่างกายยังคงปกติ จึงถอนหายใจโล่งอก จากนั้นก้าวเข้าไปข้างเตียงแล้วถามเบาๆ“นายรู้สึกยังไงบ้าง?”“รู้สึก……เหมือนฝันที่ยาวนานมากๆ”“นายฝันเห็นอะไรเหรอ?”“……ฉันก็อธิบายไม่ถูกเหมือนกัน แต่ความรู้สึกนั้น… เหมือนกลายเป็นวิญญาณที่ไร้น้ำหนัก ล่องลอยอยู่บนท้องฟ้า… แปลกมาก”หลินชีเยี่ยพยักหน้าเล็กน้อย “นายหลับไปนานขนาดนั้น การฝันเห็นอะไรแปลกๆ ก็เป็นเรื่องปกติ ร่างกายไม่มีอะไรผิดปกติใช่ไหม?”เมื่อได้ยินประโยคนั้น อันชิงอวี๋จมอยู่ในความเงียบครู่หนึ่งผ่านไป เขาค่อยๆ เผยอริมฝีปากที่แห้งผาก เค้นรอยยิ้มซีดเซียวออกมา“ชีเยี่ย… ฉันเหมือน… ไม่รู้สึกถึงขาของตัวเองแล้ว”
