หยียนเงียบไปเล็กน้อย เขาไม่ถนัดปลอบคน รู้สึกว่ายังคงให้เวลาพวกเขาตื่นขึ้นมาเองจะดีกว่า ถือโอกาสนี้ เขาก็จัดการเรื่องข้างนอกให้สะอาดเรียบร้อย
ก็เห็นเขาใช้พลังควบคุมสิ่งของอย่างสบายๆ รวบรวมซากศพของอสูรเหล่านี้ทั้งหมดเข้าด้วยกัน ก่อเป็นแท่นสูง วางเรียงกันเป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัส อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย
“ท่านอาจาง ศิษย์ไร้ความสามารถ ทำได้เพียงใช้อสูรเหล่านี้ เซ่นไหว้ดวงวิญญาณวีรชนของท่าน!”
เซียวเหยียนพลิกฝ่ามือ หยิบน้ำเต้าเหล้าออกมาจากด้านหลัง
จากนั้นก็เปิดจุกน้ำเต้า รินเหล้าลงหน้าแท่นบูชาซากศพ
เบื้องหน้าคือทะเลเลือดซากศพ แต่ในสมองของเขากลับปรากฏภาพของสวนในยามอาทิตย์อัสดงที่เจิดจ้า
คือค่ำคืนที่ชายผู้นั้นดื่มเหล้าร้องเพลงสังหาร
คือบ่ายวันที่ชายผู้นั้นเห็นตนเองไม่สามารถดูดซับยาสร้างรากฐานได้ ก็ก้มหน้าลงอย่างเศร้าสร้อย
และยังเป็นฤดูใบไม้ร่วงนั้น ใบไม้ร่วงหล่นลงบนกระดานหมาก การหยอกล้อด่าทอระหว่างการเล่นหมากของคนทั้งสอง
เซียวเหยียนเขย่าน้ำเต้าเหล้าเล็กน้อย ข้างในยังเหลืออีกหนึ่งอึก เขาเงยหน้าขึ้นดื่มลงไป กล่าวเบาๆ หนึ่งประโยคว่า ท่านอาจาง ชนแก้ว
จากนั้น เขาก็เก็บน้ำเต้าเหล้า หันหลังกลับถือดาบสังหารอสูร
