อีกแล้วเหรอ?“ครับ/ค่ะ”หลินชีเยี่ยเดินออกจากเรือนสี่ประสาน กำลังจะกลับที่พัก แต่ก็เหมือนจะสัมผัสอะไรบางอย่างได้ หันมองไปยังทิศทางหนึ่ง……เมืองหลวงภูเขาทางทิศตะวันตกเฉินหานสวมเสื้อคลุมทหาร คาดดาบตรงที่เอว เดินไปตามเส้นทางที่ขรุขระป่าทึบสูงใหญ่ปกคลุมท้องฟ้า บริเวณโดยรอบมีทัศนวิสัยต่ำ เฉินหานขมวดคิ้ว สายตาค่อยๆ สำรวจเงาต้นไม้ราวกับกำลังค้นหาบางสิ่งทันใดนั้น เขาก็หยุดฝีเท้าลง หันหน้ามองไปยังทิศทางหนึ่งเขายกมือขึ้น มือที่สวมถุงมือสีขาวแตะไปที่ป่าทึบเบาๆ เปลวไฟแห่งชีวิตที่เลือนรางก็ลุกโชติช่วงขึ้นมาจากในป่าใต้เปลวไฟ สัตว์ป่าขนาดใหญ่สี่ขาตัวหนึ่งนอนแน่นิ่งใกล้จะสิ้นใจเฉินหานเดินตรงไปหาสิ่งลี้ลับนั้น แล้วย่อตัวลงถาม “เกิดอะไรขึ้น”สัตว์ป่าขั้นพิภพตัวนี้ เป็นหนึ่งในบรรดาสิ่งลี้ลับที่ถูกเฉินหานข่มขวัญ แม้จะอาศัยอยู่ในภูเขาแห่งนี้ แต่ก็กลัวพลังของเฉินหานจนไม่กล้าทำร้ายใคร ถือเป็นส่วนหนึ่งของความสมดุลพิเศษในเมืองหลวงไม่นานมานี้ เฉินหานรู้สึกถึงบรรยากาศการต่อสู้อย่างดุเดือด โดยมีกลิ่นอายหนึ่งมาจากสัตว์ป่าตัวนี้ และอีกกลิ่นอาย… เฉินหานจำแนกไม่ได้ แต่กลิ่นอายนั้นทำให้เขารู้สึกไม่ชอบโดยสัญชาตญาณสัตว์ป่าร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด เลือดสดไหลออกมาจากบาดแผลที่เป็นรูพรุนเต็มตัว ทั่วตัวราวกับถูกบางสิ่งแทง เปลวไฟแห่งชีวิตกำลังดับลงอย่างรวดเร็วจนเห็นได้ชัดไม่กี่วินาที มันก็หยุดหายใจคิ้วของเฉินหานขมวดแน่น เข
