าเหมือนได้กลิ่นอายอันน่าสะอิดสะเอียนที่ยังคงอยู่ที่นี่ พร้อมกับเสียงคำรามที่แผ่วเบานั่นคือเสียงคำรามของสิ่งลี้ลับอื่นๆ ที่ซ่อนตัวอยู่ในเมืองหลวง เมื่อสัตว์ตนนี้ตายลง พวกมันดูเหมือนจะรับรู้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา และกำลังส่งสัญญาณเตือนไปยังเฉินหานผู้เป็นราชาคนใหม่ ไม่มีใครอยากเป็นสัตว์ป่าตัวถัดไป หากว่าเฉินหานไม่สามารถกำจัดอันตรายนี้ได้ พวกมันก็จะกำจัดมันด้วยวิธีของตัวเองใบหน้าของเฉินหานมืดครึ้ม เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน “ดูซิว่าอะไรกันนะ……กล้ามาก่อกวนในเมืองหลวง”เขาเย้ยหยันเสียงเย็น แล้วตามรอยกลิ่นบนพื้น กลายเป็นเงาลางๆ หายไปอย่างรวดเร็ว……หลินชีเยี่ยผลักประตูห้อง แล้ววางถุงพลาสติกหลายใบลงบนโต๊ะ“ซื้ออะไรมาเยอะแยะเนี่ย” เฉาเยวียนที่นั่งดูโทรทัศน์บนโซฟา เห็นหลินชีเยี่ยถือของพะรุงพะรังกลับมา จึงถามด้วยความสงสัยหลินชีเยี่ยยิ้มบาง “ซื้ออาหารสำเร็จรูปมา เอาไว้กินตอนเย็น”“เรื่องที่หน่วย 006 เสร็จแล้วเหรอ”“ใช่ เจ้าพวกเด็กๆ สุดท้ายก็เดินตามเส้นทางของเรา” หลินชีเยี่ยมองไปที่ห้องอันชิงอวี๋ “เขาเป็นยังไงบ้าง”“ได้ยินจากเจียงเอ่อร์ว่า ช่วงบ่ายนิ้วขยับนิดหน่อย ตอนนี้กำลังจ้องเขาไม่วางตา”“อ้อ” ใบหน้าหลินชีเยี่ยฉายแววความยินดี “จะฟื้นแล้วเหรอ”“น่าจะใช่” เฉาเยวียนถอนหายใจ “ชิงอวี๋หลับไปนานขนาดนี้ สงสารก็แต่เจียงเอ่อร์ ต้องดูแลไม่ได้หลับไม่ได้นอนถ้าเขาฟื้นขึ้นมาแล้วไม่รับผิดชอบเธอ เขาก็เป็นผู้ชายที่
