ามีอายุยืนออกไปอีกหลายปี”สิ้นเสียง หลิงเป่าเทียนจุนก้าวเดินมาใกล้ แล้วหยิบโอสถสีเขียวออกจากแขนเสื้อ วางลงบนฝ่ามือของหน้ากากหวัง“นี่คือ ‘โอสถระงับปวด’ ที่ข้านำมาจากตำหนักโอสถ สามารถบรรเทาความเจ็บปวดจากการสลายตัวได้ หากไม่มีโอสถนี้ ถึงเจ้าจะมีอายุยืนยาวขึ้นอีกหลายปี ก็แค่เพิ่มความทุกข์ทรมาน”หน้ากากหวังสูดดมกลิ่นหอมของโอสถ ดวงตาเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกขอบคุณ“ขอบคุณท่านเทียนจุน”หลิงเป่าเทียนจุนมองร่างที่โน้มตัวลงคำนับด้วยท่าทีที่เต็มไปด้วยความสงสาร เขาประคองหน้ากากหวังขึ้น แล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ไม่ต้องมากพิธีต่อหน้าข้า อายุของเจ้าแบบนี้ ถ้าคนอื่นเห็น จะคิดว่าข้ารังแกคนแก่……”“เทียนจุนพูดเล่นแล้ว” หน้ากากหวังหยุดคิดครู่หนึ่ง แล้วถาม “เทียนจุนให้ผมมา มีเรื่องอื่นอีกไหม?”“อืม”สีหน้าของหลิงเป่าเทียนจุนดูค่อนข้างจริงจัง “ข้าอยากถามเจ้า เจ้าตั้งใจจะไปช่วยหน่วยเร้นลับเมื่อไหร่?”หน้ากากหวังครุ่นคิดครู่หนึ่ง “ตอนนี้ผ่านมาหนึ่งปีแล้วนับตั้งแต่หน่วยเร้นลับล่มสลาย……ด้วยอายุขัยที่เหลืออยู่ของผม น่าจะเพียงพอที่จะย้อนกลับไปในช่วงเวลานั้น เพื่อช่วยพวกเขาออกจากกฎแห่งเวลาในหมู่บ้านชาวประมง ผมตั้งใจจะไปเดี๋ยวนี้”“แล้วหลังจากเจ้าย้อนเวลากลับไป เจ้าจะช่วยพวกเขาอย่างไร?”“ก็ลบกฎแห่งเวลานั่นออกไปสิ……” หน้ากากหวังพูดไปครึ่งทาง ดูเหมือนจะตระหนักถึงบางสิ่ง จึงขมวดคิ้วครุ่นคิดในปีนั้น หน่วยเร้นลับถูกทำลายในหมู่บ้านช
