“จบแล้วเหรอ?” หลินชีเยี่ยยืนอยู่ที่ชายแดนหมอก มองเงาดำที่หายไปสุดสายตา แล้วเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ“เร็วกว่าที่คิด……”“บางทีอาจเป็นกลิ่นอายของปฐมเทพที่ทำให้มันกลัวจนหนีไป” หน้ากากหวังถอนหายใจ ผมสีเงินขาวปลิวไสวในอากาศ “ช่วงนี้ ต้าเซี่ยเผชิญกับสงครามติดต่อกัน ทั้งเทพต้าเซี่ยหรือหน่วยพิทักษ์ราตรีต่างก็บาดเจ็บสาหัส… คงต้องใช้เวลานานพอสมควรในการฟื้นตัว”ปัง!เสียงระเบิดดังขึ้น หมอกเลือดพุ่งออกมาจากด้านหลังของหน้ากากหวัง มุมปากของเขากระตุกเล็กน้อยเพราะความเจ็บปวด ก่อนจะย้อนเวลากลับไปหนึ่งวินาที“เจ็บหรือเปล่า?” หลินชีเยี่ยเห็นดังนั้นก็อดถามไม่ได้“เจ็บ” หน้ากากหวังชะงักไปครู่หนึ่ง “แต่ฉันเริ่มชินแล้ว”หลินชีเยี่ยมองใบหน้าอันแก่ชราด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อน แล้วเอ่ยเสียงเบา “คุณ……ลำบากมากแล้ว”“ไม่ลำบาก หากไม่ถึงขั้นนี้ ฉันก็ไม่สามารถช่วยสมาชิกในหน่วยของฉันกลับมาได้” หน้ากากหวังราวกับนึกถึงบางสิ่ง ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดปรากฏรอยยิ้ม “ด้วยกฎแห่งเวลาและอายุขัยที่เพียงพอ ฉันจะสามารถนำหน่วยเร้นลับกลับมาได้ในไม่ช้า”นี่เป็นครั้งแรกที่หลินชีเยี่ยเห็นรอยยิ้มเช่นนี้บนใหน้าของอีกฝ่าย นับตั้งแต่ที่เขาก้าวเข้าสู่ขอบเขตยอดมนุษย์ราวกับว่านี่คือแรงผลักดันที่ทำให้หน้ากากหวังยืนหยัดมาจนถึงทุกวันนี้แสงสว่างหลายสายพุ่งผ่านท้องฟ้า มุ่งตรงไปยังด่านสงคราม นั่นคือเหล่ายอดมนุษย์ที่กลับมาจากแนวหน้า“หน้ากากหวัง” จั่วชิงบ
