ินลงมาครึ่งทาง สังเกตเห็นสองคนด้านล่าง จึงค่อยๆ ร่อนลงมา แล้วพูดกับหน้ากากหวังว่า “หลิงเป่าเทียนจุนรออยู่ที่สรวงสวรรค์”“รอผมเหรอ?” หน้ากากหวังตกใจเล็กน้อย “โอเค ผมเข้าใจแล้ว”“ผู้บัญชาการจั่ว พวกคุณจะไปไหนกัน?” หลินชีเยี่ยถาม“การต่อสู้ที่นี่จบลงแล้ว ฉันจะกลับไปที่ด่านเฉินหนาน พวกเส้าผิงเกอยังอยู่ที่นั่น” จั่วชิงชี้ไปที่เครื่องบินในด่าน“ไปด้วยกันไหม?”หลินชีเยี่ยครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้า ก่อนจะเดินตามหลังจั่วชิงหากไม่มีอะไรผิดพลาด อันชิงอวี๋ เจียงเอ่อร์ และเฉาเยวียนก็น่าจะอยู่ที่ด่านเฉินหนาน เขาไม่ได้กลับมานานแบบนี้ พวกนั้นคงรอด้วยความกระวนกระวายใจ ในเมื่อจั่วชิงจะกลับไป ก็ถือโอกาสนั่งเครื่องบินไปด้วยเลย……ด่านเฉินหนานห้องบัญชาการกลาง“เฮ้อ……” เส้าผิงเกอนอนบนเก้าอี้ทำงาน พลางถอนหายใจยาว ผ่อนคลายไปทั้งตัว “ในที่สุดพวกเขาก็กลับมาแล้ว……ถ้ายังไม่กลับมา ฉันคงเหนื่อยตายแน่ ผู้บัญชาการใหญ่นี่ไม่ใช่งานสำหรับมนุษย์เลย แม้แต่เก้าอี้ยังแข็งขนาดนี้นอนไม่สบายเลยสักนิด”หยวนกังที่นั่งอยู่ตรงหน้าเขาเบ้ปาก “คุณจะเหนื่อยอะไรกัน! เอกสารทั้งหมดในช่วงนี้ก็ผมช่วยทำให้นี่! ผมต่างหากที่เป็นผู้บัญชาการใหญ่ชั่วคราว! คุณแค่นอนหลับอยู่ที่นี่!”“อ้อ ใช่ๆ ที่ท่านผู้บัญชาการหยวนกังว่ามานั้นถูกต้อง” เส้าผิงเกอยิ้มอย่างเสแสร้งเมื่อได้ยินข่าวว่าพวกจั่วชิงกลับมาแล้ว ทุกคนที่ด่านเฉินหนานก็รู้สึกผ่อนคลาย การต่อสู้ติดต่
