อกันทำให้พวกเขาเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ ตอนนี้เทพต้าเซี่ยและยอดมนุษย์หลายคนกลับมาแล้ว ทำให้พวกเขารู้สึกปลอดภัยอย่างมาก“จริงสิ ผู้บัญชาการจั่วเพิ่งส่งข่าวมา บอกว่าสามารถถอนกำลังที่ด่านเฉินหนานได้แล้ว ให้กลับไปประจำการที่ฐานของตัวเอง พักผ่อนให้เต็มที่”“ถอนทั้งหมดเลยเหรอ? จะไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นใช่ไหม? ถ้าโอลิมปัสหรือคธูลูบุกมาจะทำยังไง?”“ใครจะรู้ บางทีเทพต้าเซี่ยอาจมีแผนของตัวเอง” เส้าผิงเกอยักไหล่ “แต่ฉันคิดว่าคงไม่สู้กันในเร็วๆ นี้ กองทัพแพะดำถูกเทพต้าเซี่ยที่กลับมาทำให้ตกใจกลัวหนีไป จะกลับมาอีกครั้งก็ต้องใช้เวลา ส่วนโอลิมปัส……เหอะ พวกมันไม่หาทางหลบพวกเราก็ดีแค่ไหนแล้ว พวกเรายังไม่ได้คิดบัญชีเรื่องที่พวกมันเนรเทศเทพต้าเซี่ยเลย”หยวนกังพยักหน้าเล็กน้อย “งั้นเราก็กลับได้แล้วใช่ไหม?”“พวกเราไม่ได้ ฉันต้องอยู่ที่แนวหน้าเพื่อดูแลตาข่ายฝัน ป้องกันไม่ให้โจรเล็ดลอดเข้ามาในต้าเซี่ย”“???” หยวนกังเบิกตากว้าง “คุณจะอยู่ที่นี่ แล้วเกี่ยวอะไรกับ ‘พวกเรา’ ?”“ฉันอยู่ที่นี่แล้ว นายจะกลับไปพักผ่อนคนเดียวได้ยังไง?”“?”ขณะที่ทั้งสองกำลังโต้เถียงกัน ร่างคุ้นเคยก็เดินเข้ามาจากประตู กำลังมองพวกเขาพร้อมรอยยิ้มเส้าผิงเกอเห็นคนๆ นั้นจากหางตา ก็กระแอมไอทันที “ผู้บัญชาการจั่ว”“ผู้บัญชาการจั่ว” หยวนกังเก็บกำปั้นขนาดเท่ากระสอบทรายอย่างเงียบๆ ยืนอยู่ด้านหลังเส้าผิงเกอหลินชีเยี่ยเดินตามหลังจั่วชิง มองทั้งสองคนด้วยรอยย
