ิ้มเช่นกัน ระหว่างทางมาที่นี่ เขาได้เห็นเหตุการณ์เมื่อกี้ด้วยการรับรู้ทางจิตแล้ว“เป็นยังไงบ้าง การเป็นผู้บัญชาการใหญ่?” จั่วชิงถามด้วยรอยยิ้ม“อย่าพูดถึงเลย มีเรื่องยุ่งยากล้นหลาม แถมยังกดดันอีก นอนหลับไม่สนิทเลย……” เส้าผิงเกอบ่นพึมพำ หยวนกังที่อยู่ด้านหลังแทบจะถลึงตายุ่งยากขนาดนั้นเชียวเหรอ?! นายอ่านเอกสารบ้างหรือเปล่าเถอะ?!“……เฮ้อ ปกติผมก็เป็นคนสบายๆ ตำแหน่งผู้บัญชาการใหญ่นี่ไม่ไหวเลยจริงๆ” เส้าผิงเกอส่ายหัว “โชคดีที่คุณกลับมาแล้ว”เส้าผิงเกอลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที ยกให้จั่วชิง ราวกับว่ามันเป็นของร้อน ไม่อยากนั่งนานจั่วชิงดูเหมือนจะไม่แปลกใจกับเรื่องนี้ ยกยิ้มเล็กน้อย “ว่าแต่ เรื่องที่แจ้งให้คุณทราบเมื่อกี้ จัดการยังไงบ้าง?”“แจ้งไปแล้ว พวกเขาน่าจะเก็บของเรียบร้อยและเตรียมกลับไปยังฐานของตัวเองแล้ว”“แล้วร่างของเหล่าวีรบุรุษที่เสียชีวิตล่ะ?”“ส่งกลับหมดแล้ว คำนวณเวลาดูแล้ว น่าจะถึงก่อนพวกเขา”จั่วชิงพยักหน้าเล็กน้อย “ช่วงนี้ พวกคุณสองคนลำบากมากแล้ว”หลินชีเยี่ยเอ่ยถามหลังจากที่สองคนสนทนาเรื่องราชการเสร็จ “หัวหน้าเส้า สมาชิกหน่วยของผมอยู่ที่ไหนครับ?”เมื่อได้ยินประโยคนี้ เส้าผิงเกอหยุดฝีเท้า เขาอ้าปาก สีหน้าดูขมขื่นเล็กน้อย“พวกเขา……”“เกิดอะไรขึ้นกับพวกเขา?” หลินชีเยี่ยรู้สึกหวาดหวั่นเมื่อเห็นสีหน้าของอีกฝ่าย“……ก็ไม่ถือว่าเกิดเรื่อง……ตามฉันมาสิ”เส้าผิงเกอถอนหายใจ ก้าวเดินไปยังอาคารข้างเคียง
