กุมคทาหรูอี้ไว้ในมือ บทสวดที่ยากจะเข้าใจดังก้องไปทั่วท้องฟ้า หลุมดำไร้ขอบเขตใต้เท้าพลิกฟ้าดิน ลูซิเฟอร์ที่กำลังบินขึ้นอย่างรวดเร็วรู้สึกเพียงแค่ภาพเบื้องหน้าพร่ามัว หลุมดำก็กลืนเขาเข้าไปในทันที!ภายในหลุมดำที่มืดมิดและไร้ขอบเขต สติของลูซิเฟอร์ปั่นป่วน แม้ว่าจะพยายามใช้ปีกปรับตำแหน่ง แต่ก็ยังคงร่วงลงไปอย่างต่อเนื่อง……เมื่อเริ่มมองเห็นอีกครั้ง เบื้องหน้าคือห้วงอวกาศอันกว้างใหญ่ไพศาลในห้วงอวกาศที่เงียบสงัด โลกดูเหมือนลูกวอลนัตขนาดเล็ก หมอกสีเทาขาวปกคลุมเกือบทั้งหมด มีเพียงผืนแผ่นดินเดียวที่ดูเหมือนดวงตาในโลกสีเทาขาว กำลังจ้องมองอย่างเงียบๆ ในห้วงลึกของอวกาศลูซิเฟอร์เงยหน้าขึ้น ดาวเคราะห์สีเหลืองคล้ำขนาดใหญ่เคลื่อนผ่านเหนือศีรษะช้าๆ เขาสามารถมองเห็นรอยต่อของเทือกเขาบนพื้นผิวดาวได้อย่างชัดเจน นี่คือดาวศุกร์ ซึ่งอยู่ห่างจากโลกประมาณสี่สิบล้านกิโลเมตรลูซิเฟอร์หรี่ตาลง มองไปที่ความว่างเปล่าใต้เท้า หลุมสีขาวค่อยๆ โคจรในอวกาศ หลิงเป่าเทียนจุนยืนนิ่งอยู่เหนือหลุมนั้น ชุดนักพรตพลิ้วไหวโดยไร้แรงลม“เสียแรงมามาก ก็แค่เพื่อพาข้าออกจากต้าเซี่ย?” ลูซิเฟอร์ขยับริมฝีปาก เสียงดังขึ้นในหัวของหลิงเป่าเทียนจุน“อีกสองเทียนจุนยังไม่ลงมือ เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าจะเอาชนะข้าได้?”มุมปากของหลิงเป่าเทียนจุนยกยิ้มเล็กน้อย “เจ้า……ประเมินตัวเองสูงเกินไป และประเมินข้าต่ำเกินไปนะ”หลิงเป่าเทียนจุนยกคทาทองขึ้นช้าๆ ดวงอาทิตย
