ต่อหน้าลูซิเฟอร์ แทบไม่ต่างอะไรจากมด“กลิ่นอายของมิคาเอล……เจ้าเป็นตัวแทนของเขาหรือ?” ลูซิเฟอร์มองตรงไปที่ฟางโม่ มุมปากยกขึ้นอย่างเย็นชา“ไม่ใช่” หลูเป่าโย่วรีบตอบก่อน “ตัวแทนของมิคาเอลคือชายที่ชื่อหลินชีเยี่ย”“โอ้?”ลูซิเฟอร์หรี่ตาลงอย่างอันตราย สายตาค่อยๆ จับจ้องหลูเป่าโย่ว “นี่ไม่ใช่ตัวแทนของข้าหรือ……อย่างไร? เจ้าแต่งตัวแบบนี้ คิดว่าตนเองเป็นสุนัขรับใช้ของต้าเซี่ยจริงๆ หรือ?”หลูเป่าโย่วอ้าปากค้าง “ไม่……”“ถึงแม้เขาจะไม่ใช่ตัวแทนของมิคาเอล แต่ร่างกายก็มีกลิ่นอายของผู้นั้น……เจ้าไม่รู้สึกหรือ?” ลูซิเฟอร์กล่าวเสียงเย็นหลูเป่าโย่วก้มหน้านิ่งเงียบ“คนที่ชื่อหลินชีเยี่ยนั่น เจ้าฆ่ามันแล้วหรือยัง?”“……ยัง” หลูเป่าโย่วลังเลสักพัก “เขาแข็งแกร่งเกินไป ตอนนี้ผมยังสู้เขาไม่ได้”ลูซิเฟอร์ขมวดคิ้วเล็กน้อย ไฟโทสะลุกโชนในดวงตา แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวปกคลุมหลูเป่าโย่ว ใบหน้าของคนหลังพลันซีดเผือด“สู้ไม่ได้?”ลูซิเฟอร์หัวเราะเยาะ ยกมือทั้งสองขึ้น ฉีกไปที่หลูเป่าโย่วกลางอากาศ!ปีกสีแดงเข้มของหลูเป่าโย่วสั่นสะเทือน ราวกับถูกใครบางคนคว้าไว้ ถูกฉีกออกจากหลังของเขาอย่างทารุณ!กล้ามเนื้อฉีกขาด ความเจ็บปวดอย่างที่ไม่เคยประสบมาก่อนทะลุทะลวงจิตใจ เลือดไหลรินลงตามแผ่นหลัง หลูเป่าโย่วกัดฟันกลั้นเสียงร้อง เหลือเพียงเสียงครางต่ำ“ไร้ค่า……” ลูซิเฟอร์กล่าวอย่างเฉยเมยเขาสะบัดนิ้วเบาๆ ปีกสองข้างที่ถูกฉีกออกถูกโยนลงบนพื้นราวก
