ยฟางโม่สังเกตเห็นอย่างฉับไว “นายอยากไปแนวหน้าเหรอ?”“ใช่”“ทำไมล่ะ?”“การฆ่าสิ่งลี้ลับในฐานทัพ มันน่าเบื่อ ฆ่าในสนามรบสนุกกว่า” หลูเป่าโย่วหรี่ตาลงเล็กน้อยฟางโม่ “……”“พวกเราอยากไปแนวหน้า เพราะอยากช่วยแบ่งเบาภาระของรุ่นพี่… แต่นายอยากไปแนวหน้าเพียงเพื่อฆ่าศัตรู?”“ถ้าฆ่าศัตรูให้หมดก็จะไม่มีภาระแล้วไม่ใช่เหรอ?”ยามได้ยินคำถามของหลูเป่าโย่ว ฟางโม่จึงพูดไม่ออกไปชั่วขณะ“ครั้งที่แล้วนายอยู่ไกลเกินไป ไม่ทันเข้าร่วมก็เป็นเรื่องปกติ……คราวนี้ คงหลีกเลี่ยงไม่ได้แล้ว” ฟางโม่กล่าวอย่างจริงจัง “ฉันได้ยินมาว่า แนวหน้ามีความสูญเสียรุนแรง มิฉะนั้นก็คงไม่เรียกเรามาอย่างเร่งด่วน”หลูเป่าโย่วมองออกไปนอกหน้าต่าง ดวงตาฉายความฮึกเหิม“ก็ยิ่งดี”ในขณะที่ทุกคนกำลังสนทนากัน เครื่องบินขนส่งก็เลี้ยวไปทางทิศตะวันตกด้วยความเร็วสูง ตัวเครื่องเอียงจนเกือบจะทำให้ทุกคนลอยขึ้นในอากาศเมื่อรู้สึกถึงความเร็วที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของฟางโม่ยิ่งเคร่งเครียด ราวกับตระหนักถึงบางสิ่งจากนั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในห้องโดยสาร “ตรวจพบร่องรอยการโจมตีของศัตรูที่ชายแดนทิศตะวันตก ทุกคนนั่งให้มั่น เราจะไปที่นั่นเดี๋ยวนี้”“ชายแดนทิศตะวันตก……”ติงฉงเฟิงมองพื้นเบื้องล่าง ขมวดคิ้วเล็กน้อย “นั่นไม่ใช่บริเวณใกล้ๆ เราหรอกเหรอ… เราน่าจะอยู่ใกล้ที่สุด”เมื่อได้ยินประโยคนี้ สีหน้าของทุกคนก็จริงจังขึ้น เสียงหัวเราะและการผ่อนคลายหายไป พวกเขาจับด้าม
