้วครั้งเล่า!“อ้ากกก!!!” ดวงตาของอันชิงอวี๋พลันเปลี่ยนเป็นสีแดงเลือด มือซ้ายกุมหน้าผาก ก้มตัวลงด้วยความเจ็บปวด[ชิงอวี๋!!!] เจียงเอ่อร์ร้องออกมาด้วยความกังวลเมื่อเห็นอันชิงอวี๋เป็นเช่นนี้เฉาเยวียนกัดฟันแน่น จ้องมองก้อนเนื้อที่เคลื่อนไหวบนร่างของอันชิงอวี๋ กำลังจะชักดาบฟันเขา แต่อันชิงอวี๋กลับยกแขนที่ถูกปนเปื้อนอย่างน่าขยะแขยงขึ้นมา ตะโกนว่า“อย่าเพิ่ง!! ฉันยังทนไหว!”เสียงนี้ทำให้เฉาเยวียนถอยกลับ มือที่กำลังจะวางบนด้ามดาบสั่นสะท้านครู่หนึ่ง แต่ก็ยังวางลงดวงจตาสีเลือดของอันชิงอวี๋เบิกกว้าง เขาวางมือลงบนพื้น นิ้วทั้งห้าจิกลงบนพื้นซีเมนต์อย่างแรง ขีดข่วนด้วยความเจ็บปวด เลือดไหลตามเล็บที่เปื้อนเลือดไม่นานก็ย้อมพื้นทั้งหมดก้อนเนื้องอกขึ้นบนร่างของเขา จากนั้นก็แตกออก หนอนสีแดงนับไม่ถ้วนเคลื่อนไหวภายใน ก่อรูปเป็นดวงตาหนอนน่าขยะแขยงเส้นเลือดบนคอของอันชิงอวี๋โผล่พ้นผิว แต่เขาไม่ได้สนใจก้อนเนื้อเหล่านั้น เพียงแค่เอียงหัวเล็กน้อย ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด ราวกับกำลังพยายามฟังอะไรบางอย่างตุ่มเนื้อเหล่านี้บนร่างกายอันชิงอวี๋เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ลุกลามจากแขนไปยังไหล่ จากนั้นก็ยึดครองร่างกายไปครึ่งหนึ่งอย่างรวดเร็ว แม้แต่คอก็ยังมีตุ่มเนื้อ เชื่อมต่อกันเป็นวงแหวน ราวกับห่วงชูชีพที่สวมรอบคอเงาสีแดงฉานเคลื่อนไหวรอบดวงตาของอันชิงอวี๋ คืบคลานเข้าใกล้สมอง“อันชิงอวี๋!!” เฉาเยวียนตะโกนลั่น “พวกมันกำลังจะทำล
