“ไร้ประโยชน์……ยังคงไร้ประโยชน์……” อันชิงอวี๋โยนผ้าขนหนูลงในอ่าง แล้วเดินอย่างรวดเร็วไปยังผนังที่เต็มไปด้วยสูตรทางคณิตศาสตร์ด้วยความหงุดหงิด เขาฉีกกระดาษทั้งหมดที่ติดอยู่บนผนังออก แล้วขยำทิ้งจนแตกเป็นชิ้นเล็ก“บ้าจริง! ทำไมถึงหาพวกเขาไม่เจอสักที……”[ชิงอวี๋…] เจียงเอ่อร์กัดริมฝีปากเบาๆ แล้วลอยตัวมาด้านหลังเขา กางแขนโอบกอดเขาเบาๆ เพื่อปลอบใจ [คุณทำได้ดีที่สุดแล้ว……แม้แต่เทียนจุนยังคำนวณตำแหน่งของพวกเขาไม่ได้ คุณจะมาฝืนตัวเองไปทำไม]อันชิงอวี๋ทุ่มเทความพยายามมาหลายวัน เจียงเอ่อร์เห็นทั้งหมดด้วยตาตนเอง เธอเห็นเขาเขียนสูตรเต็มผนังครั้งแล้วครั้งเล่า จากนั้นก็ล้มเลิก แล้วเริ่มค้นหาจุดเริ่มต้นใหม่ เขาต่อสู้มาทั้งวันทั้งคืน สุดท้ายก็ยังไร้ผล……วนเวียนซ้ำไปซ้ำมา แม้แต่อันชิงอวี๋ที่พยายามปรับสภาพจิตใจ ก็ยังทนรับความสิ้นหวังจากความล้มเหลวครั้งแล้วครั้งเล่าไม่ไหว“ปริภูมิเวลาเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอด ยิ่งใช้เวลานาน โอกาสที่พวกเขาจะกลับยิ่งน้อยลง” อันชิงอวี๋หายใจลึกพยายามทำให้อารมณ์สงบลง “เทียนจุนใช้เทพลิขิตและการคำนวณเชิงปรัชญา ฉันใช้วิทยาศาสตร์และความจริง สองอย่างนี้ไม่ขัดแย้งกัน”เจียงเอ่อร์อ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นมาก่อน[เฉาเยวียนมาแล้ว] เจียงเอ่อร์เห็นผ่านกล้องวงจรปิดในทางเดินอันชิงอวี๋ปัดเสื้อที่ยับยู่ยี่ จัดทรงผมที่ยุ่งเหยิงเล็กน้อย เพื่อให้ตัวเองดูไม่โทรมมากนัก จากนั้นก็เร่ง
