เมื่อรับรู้ถึงการเคลื่อนไหวของธงแม่ ทุกคนในค่ายกลศิลาปฐมเทพต่างมุ่งหน้าไปยังแท่นหินทันที แล้วรวมตัวกันอย่างรวดเร็ว“ทุกท่านพบอะไรบ้างหรือไม่?” ดังที่หลิงเป่าเทียนจุนคาดการณ์ไว้ ไม่มีอันตรายในวิหารปฐมเทพ ทุกคนที่เข้าสู่ค่ายกลศิลาต่างออกมาอย่างปลอดภัย ไร้รอยขีดข่วน“……ไม่พบ” ไท่อี่เจินเหรินเอ่ยด้วยน้ำเสียงขมขื่น “พวกเราถูกกักขังในค่ายศิลาจนถึงตอนนี้ และยังไม่พบทางออกเลย”“พวกเราก็เช่นกัน” โจวผิงกล่าวต่อ“นอกจากหินแล้ว เหมือนจะไม่มีอะไรเหลืออยู่เลย”“พวกเราก็เช่นกัน……”“……”ท่ามกลางเสียงถอนหายใจอย่างหมดหนทาง ลู่อู๋เหวยกระพริบตา แล้วสบตากับผู้อื่นข้างๆ“……จริงเหรอ?” ลู่อู๋เหวยเปิดกล่องใส่อาหารหลังจักรยานไฟฟ้า พลังกฎเกณฑ์อันเข้มข้นก็แผ่กระจายออกมาทันที!“รากฐาน?” เทพต้าเซี่ยมองอย่างตกตะลึง “รากฐานผืนดิน? เจ้าหาเจอได้อย่างไร?!”ทุกคนเดินอยู่ในค่ายศิลาจนถึงตอนนี้ ไม่พบอะไรเลยนอกจากหินและที่พำนักของปฐมเทพที่ว่างเปล่า หากไม่ใช่เพราะหลินชีเยี่ยเห็นรากฐานรัตติกาลและปฐมเทพแห่งความมืด แม้แต่หลิงเป่าเทียนจุนก็ยังหาอะไรไม่เจอ แต่ลู่อู๋เหวยกลับหยิบรากฐานออกมาจากฝาครอบจักรยานไฟฟ้า?!สิ่งนี้ จะหยิบจับได้ง่ายๆ แบบนี้ได้อย่างไร!!“เจ้าหาได้อย่างไร?” หลิงเป่าเทียนจุนถามด้วยความประหลาดใจ“ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน……ตอนแรกผมตามเทพบางองค์เดินในค่ายศิลาของปฐมเทพ แล้วรถก็ยางแตก พอผมลงจากรถ พริบตาเดียวพวกเขาก็หายไป……ผมก็เข็นรถ
