เดินไปเรื่อยๆ จนมาถึงบ้านหินโล่งๆ หลังหนึ่ง สิ่งนี้อยู่ข้างใน ผมก็เลยหยิบกล่องมาใส่ แล้วนำกลับมา” ลู่อู๋เหวยยักไหล่ “เป็นอะไรไป นี่ไม่ใช่สิ่งที่มีในค่ายศิลาทุกแห่งหรอกเหรอ?”เหล่าเทพต้าเซี่ย “…”“บางทีเมื่อหลายยุคก่อน ในค่ายศิลายักษ์แต่ละแห่ง อาจมีรากฐานซ่อนอยู่จริงๆ……เพราะรากฐานเป็นดินที่บ่มเพาะกฎเกณฑ์และวิหารปฐมเทพ ก็คือสถานที่กำเนิดของกฎเกณฑ์ธรรมชาติ” หลิงเป่าเทียนจุนกล่าวช้าๆ “แต่หลังจากปฐมเทพเสื่อมถอย รากฐานส่วนใหญ่ก็สูญหายไป บางอันตกหล่นในมุมลับที่ไม่มีใครรู้ บางส่วนถูกอาณาจักรเทพอื่นเอาไป การที่เจ้าหารากฐานผืนดินที่ตกค้างอยู่ที่นี่ได้ ถือว่ามีบุญวาสนามาก”ลู่อู๋เหวยเกาหัว“ที่เรียกทุกท่านกลับมา เพราะมีเรื่องอื่นที่ต้องทำ……”หลิงเป่าเทียนจุนชี้ไปที่ต้นกำเนิดของโลก ทวนคำพูดของปฐมเทพแห่งความมืดอีกครั้ง เหล่าเทพต้าเซี่ยและยอดมนุษย์ทั้งหลายนั่งลงกับที่ เริ่มทำสมาธิรอบๆ ก้อนแสงสว่างนั้น…ในจิตสำนึกที่พร่ามัว หลินชีเยี่ยราวกับกลับไปยังทุ่งหญ้าในค่ายศิลาปฐมเทพแห่งความมืดอีกครั้งเขาพิงอยู่กับต้นไม้ที่ไร้ใบ ค่อยๆ ลืมตาขึ้น ดวงตาที่เลื่อนลอยค่อยๆ มีความชัดเจน สติก็เริ่มกระจ่างขึ้นเขามองไปยังทุ่งหญ้า ดวงจันทร์ กิ่งก้านที่คุ้นเคย ตัวเขาตกตะลึงไปครู่หนึ่ง จากนั้นรีบลุกขึ้นยืน “ทำไมฉันถึงกลับมาอีกแล้ว……”“เจ้าไม่ได้กลับมา ที่นี่เป็นเพียงส่วนลึกของจิตสำนึกเจ้า” เสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลัง หลินชีเยี
