่ยหันไปมอง เห็นเงาคนนั้นยังคงอยู่บนต้นไม้ มองเขาอย่างเงียบงัน“ผู้น้อยหลินชีเยี่ย ขอคารวะปฐมเทพแห่งความมืด”หลินชีเยี่ยรีบก้มศีรษะอย่างเคารพแม้ว่าร่างกายของเขาจะถูกปฐมเทพแห่งความมืดครอบครอง แต่จิตสำนึกยังคงตื่นตัว เขาได้ยินทุกคำสนทนาระหว่างปฐมเทพแห่งความมืดกับหลิงเป่าเทียนจุน จึงรู้ดีว่าคนตรงหน้านี้คือเศษเสี้ยววิญญาณของปฐมเทพแห่งความมืดปฐมเทพแห่งความมืดเห็นหลินชีเยี่ยคำนับ เปลือกตากระตุกวูบ แล้วหลบสายตาเล็กน้อย พลางกล่าว“ไม่ต้องสุภาพขนาดนั้น… ข้าแค่มีเรื่องจะถาม”“เรื่องอะไรครับ?”ปฐมเทพแห่งความมืดลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วชี้ไปที่ตัวหลินชีเยี่ย “รากฐานของข้า……ท่านจะคืนให้ข้าเมื่อใด?”หลินชีเยี่ยชะงักไปครู่หนึ่ง ถอยหลังครึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ แล้วเอ่ยอย่างจริงจัง“ผู้อาวุโสปฐมเทพแห่งความมืด รากฐานนี้แม่ของผมให้มา แม้แต่เดิมมันจะเป็นของคุณ แต่ตอนนี้……ผมก็ไม่สามารถคืนให้คุณได้”เดิมที หลินชีเยี่ยคิดว่าปฐมเทพแห่งความมืดพาเขามาที่นี่เพื่อให้ของดีบางอย่าง ใครจะคาดคิดว่าปฐมเทพองค์นี้จะมาขอของคืนจากเขาเสียเอง……แม้ว่าหลินชีเยี่ยจะมีความสามารถมากมาย แต่รากฐานรัตติกาลนี้สำหรับเขาแล้วสำคัญที่สุด และเป็นความสามารถที่เขาใช้ได้คล่องที่สุดด้วย“แม่?” เสียงของปฐมเทพแห่งความมืดฟังดูแปลกๆเขากระแอมเบาๆ แล้วพูดต่อ “นี่เป็นเพียงรากฐานความมืด สำหรับท่านแล้วก็เป็นแค่ของเล่น ท่านเก็บไว้… ก็ไม่มีประโยชน์อะไรมากมิใช่หรื
