หลินชีเยี่ยเผยอปาก น้ำเสียงแหบพร่า“แล้ว……”เดิมที หลินชีเยี่ยไม่แน่ใจนัก แต่ตอนนี้เข้าใจอย่างถ่องแท้แล้วว่า การกลับมาของหลิงเป่าเทียนจุนเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ หากไม่มีหลิงเป่าเทียนจุน ตอนนี้พวกเขาคงตายใต้คทาสรรพสิ่งของซุส หรือถูกเนรเทศไปยังปลายสุดของปริภูมิเวลา และใช้ชีวิตที่เหลือในความเงียบสงัดหลิงเป่าเทียนจุนคือความหวังของต้าเซี่ย“แล้วต่อไป… ไป๋หลี่พั่งพั่งจะไม่กลับมาอีกแล้วเหรอ?”หลินชีเยี่ยนิ่งเงียบไปนาน ก่อนจะรวบรวมความกล้าถามคำถามที่ตนอยากรู้มากที่สุดหลิงเป่าเทียนจุนมองหลินชีเยี่ยสักพัก แล้วกล่าวว่า “ไม่ว่าจะเป็นไป๋หลี่พั่งพั่ง หรือหลิงเป่าเทียนจุน……สิ่งเหล่านี้เป็นเพียงตัวตนเท่านั้น ความทรงจำทั้งหมดของเขายังคงอยู่ในสมองของข้า วิญญาณของข้ามีมุมหนึ่งที่เป็นของไป๋หลี่พั่งพั่งเสมอ เมื่อทุกอย่างสงบลง แม้ว่าข้าจะใช้ชีวิตอีกครั้งในฐานะไป๋หลี่พั่งพั่ง……มันจะเป็นไปไม่ได้หรือ?”หลิงเป่าเทียนจุนจ้องตาของหลินชีเยี่ย มุมปากปรากฏรอยยิ้มน้อยๆคนหลังตะลึงงันอยู่กับที่“เรื่องของอนาคต ไว้ค่อยว่ากันทีหลัง” หลิงเป่าเทียนจุนส่ายหน้า หมุนตัวเดินเข้าไปในแนวหินโบราณหลินชีเยี่ยสูดหายใจเข้าลึกๆ ก้าวตามไปด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูกความรู้สึกนี้ไม่ถึงกับแย่นัก เพราะเขายังรู้สึกได้ว่าบนตัวหลิงเป่าเทียนจุนยังคงมีเงาของไป๋หลี่พั่งพั่ง ซึ่งแสดงว่าอีกฝ่ายยังไม่ได้หายไปทั้งหมด… หลิงเป่าเทียนจุนยังบอกด้วยว
