่าเมื่อทุกอย่างจบลง ไป๋หลี่พั่งพั่งอาจจะกลับมาก็ได้แม้ว่าจะฟังดูไม่สมจริงที่หลิงเป่าเทียนจุนจะสมัครใจกลับไปเป็นลูกชายที่โง่เขลาของมหาเศรษฐี แต่อย่างน้อยก็ยังมีความหวังเล็กๆเปลวไฟรอบตัวหลิงเป่าเทียนจุนค่อยๆ ขจัดความมืดในแนวหิน เขาในชุดนักพรตเดินไปพลางคำนวณบางสิ่ง บ้างก็เลี้ยว บ้างก็หันหลัง บ้างก็เดินวนรอบก้อนหินขนาดใหญ่แปดถึงเก้ารอบตามเข็มนาฬิกาหลินชีเยี่ยตามหลังอีกฝ่ายอย่างเงียบๆ ไม่ห่างหากคนอื่นเห็นคงคิดว่าทั้งสองคนมีอาการทางจิต แต่ในใจหลินชีเยี่ยกลับคิดถึง……ฉากต่างๆ ใน ‘ไซอิ๋ว’ ซึ่งอาจจะเป็นเรื่องจริงก็ได้!พวกเขาเดินในแนวหินมาประมาณสิบกว่านาที หลินชีเยี่ยยังไม่เห็นขอบเขตของแนวหิน ก้อนหินขนาดใหญ่ดูราวกับไร้ที่สิ้นสุด ไม่ว่าพวกเขาจะเดินอย่างไร ก็ยังคงมีหินล้อมรอบแต่เมื่อหลิงเป่าเทียนจุนก้าวเข้าไปในหินก้อนหนึ่ง สภาพแวดล้อมพลันเปลี่ยนไป!ก้อนหินที่เรียงรายกันอยู่อย่างแน่นขนัดหายไป ทัศนวิสัยกว้างขึ้นในทันที พื้นที่เคยเป็นหินก้อนใหญ่กลายเป็นดินและทุ่งหญ้า ปกคลุมไปด้วยแสงจันทร์เย็นเยียบ ราวกับมาถึงทุ่งหญ้าของโลกมนุษย์ณ ปลายสุดของทุ่งหญ้า ต้นไม้ใหญ่ที่ไร้ใบยืนตระหง่านอย่างเงียบสงบ เหนือต้นไม้ในท้องฟ้ายามราตรี จันทราเต็มดวงดูราวกับถูกกิ่งก้านที่หนาแน่นประคองเอาไว้ ส่องประกายแสงอันเงียบเชียบรัตติกาล จันทรา ต้นไม้ไร้ใบ ทุ่งหญ้า…ฉากนี้ราวกับภาพวาดโบราญที่ดำรงอยู่มานานแสนนาน หลินชีเยี่ยยืนอยู่
