ภายในกำแพงของปริภูมิเวลาที่แห้งแล้ง เรือเต๋าฮุ่นหยวนที่ทอดผ่านระลอกคลื่นแห่งเวลาอย่างช้าๆ กำลังเคลื่อนที่ไปข้างหน้าหลินชีเยี่ยการรับรู้ถึงเวลาอย่างสิ้นเชิง นับตั้งแต่พวกเขาถูกเนรเทศมาที่นี่ ผ่านมานานแค่ไหนแล้ว? สามวัน? สี่วัน? หรือหนึ่งสัปดาห์? เขาไม่รู้เลยเหล่าเทพต้าเซี่ยยังคงนั่งสมาธิพักผ่อน สำหรับพวกเขาแล้ว การบำเพ็ญตนเป็นเวลาหลายปีเป็นเรื่องธรรมดา แต่คนอื่นๆ เริ่มหมดความอดทน เหล่ายอดมนุษย์ที่เคยเล่นไพ่เพื่อความบันเทิงก็หมดสนุกไปแล้ว พวกเขานอนเหม่ออยู่บนดาดฟ้าที่สร้างขึ้นจากปราณฮุ่นหยวนหลินชีเยี่ยนั่งอยู่ที่ปีกของเรือ มองไปที่หลังของหลิงเป่าเทียนจุนด้วยสีหน้าที่สับสน“ถ้านายอยากคุยกับเขาขนาดนั้น ทำไมไม่เข้าไปคุยเสียเลยล่ะ” จั่วชิงเอ่ยขึ้น“ผม……” หลินชีเยี่ยลังเลแล้วเอ่ยอย่างขมขื่น “ผมกลัวว่าหลังจากที่ได้คุยกันแล้ว ความหวังสุดท้ายในใจจะถูกทำลายลง……”หลินชีเยี่ยรู้ดีว่าหลิงเป่าเทียนจุนตอนนี้ไม่ใช่คนเดิมแล้ว แต่เขายังคงมีความหวังเล็กน้อยอยู่ เพราะเทียนจุนยังคงมีความทรงจำของไป๋หลี่พั่งพั่ง บางทีในส่วนลึกของจิตใจ จะอาจยังเป็นเขา คนที่คุ้นเคยคนนั้นหลินชีเยี่ยอยากคุยกับหลิงเป่าเทียนจุน แต่กลัวว่าจะต้องเผชิญกับคนที่ไม่คุ้นเคยโดยสิ้นเชิง“หลิงเป่าเทียนจุนก็เป็นคนต้าเซี่ยของเรา แล้วนายจะหลีกเลี่ยงเขาไปได้ยังไง” จั่วชิงส่ายหน้า “บางอย่าง เราก็ต้องเผชิญหน้าสักวัน”หลินชีเยี่ยจ้องมองร่างนั้นอย่าง
