ไรให้ช่วยก็บอกได้เลยนะ”ถ้าเป็นเรื่องต่อสู้ เฉาเยวียนช่วยได้แน่ แต่ในเรื่องการสำรวจและวิจัย เขาแทบไม่มีความสามารถเลยอันชิงอวี๋ดูเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ จึงหยุดเดินกะทันหัน หันกลับมามองเขา “ว่าแต่ ฉันอาจจะต้องให้นายช่วยอะไรสักอย่าง……”“ว่ามาสิ”“ฉันทิ้งของบางอย่างไว้ที่ที่พักชั่วคราวของฉันในเมืองหลวง ฉันอยากให้นายไปเอามาให้หน่อย”“ของอะไร”อันชิงอวี๋อธิบายอย่างคร่าวๆเฉาเยวียนพลันขมวดคิ้วเล็กน้อย “แน่ใจเหรอว่า……สิ่งนั้นจะช่วยนายได้?”“บางทีนะ ตอนนี้เราไม่สามารถละทิ้งความเป็นไปได้ใดๆ ได้”“ได้ งั้นฉันจะไปหาหัวหน้าเส้าเดี๋ยวนี้เลย ตอนนี้สงครามจบลงแล้ว ฉันว่าการขออนุญาตออกไปชั่วคราวน่าจะไม่ยาก” เฉาเยวียนพยักหน้า และเดินตรงไปยังห้องบัญชาการทันที
