นเหรอ?”จั่วชิงเห็นดังนั้นจึงเลิกคิ้วขึ้น“การต่อสู้ฆ่าฟัน ผมยังทำได้ แต่ถ้าต้องเป็นผู้บัญชาการใหญ่จริงๆ ผมรับภาระนี้ไม่ไหว” หลินชีเยี่ยยิ้มอย่างขมขื่น“ไม่มีใครสามารถแบกรับทุกอย่างได้ตั้งแต่แรก ตอนที่ผู้บัญชาการเยี่ยเสียชีวิต ฉันก็ไม่รู้อะไรเลย แต่บางครั้งสถานการณ์ก็ไม่ให้โอกาสเลือก” จั่วชิงเงยหน้ามองท้องฟ้าสีเทาอันไร้ขอบเขต พลางกล่าวช้าๆ “เมื่อถูกผลักดันไปยืนในตำแหน่งนั้น ความกดดันจะทำให้คนเติบโตอย่างรวดเร็ว”หลินชีเยี่ยนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยขึ้นอีกครั้ง“ผู้บัญชาการจั่ว มีเรื่องหนึ่ง……”จั่วชิงรู้ทันทีว่าหลินชีเยี่ยกำลังคิดอะไร “นายอยากถามว่า ทำไมต้องทิ้งพวกนายไว้ที่เกาะแห่งโชคชะตานั่น?”“ถูกต้อง” หลินชีเยี่ยพยักหน้าอย่างจริงจัง “เรื่องนี้เพียงเรื่องเดียว กรุณาให้คำตอบผมด้วย”จั่วชิงมองดูสีหน้าอันเคร่งเครียดของเขา จึงถอนหายใจอย่างจนใจ “เนื่องจากนายเป็นหัวหน้าหน่วยม่านราตรีบางเรื่องจึงต้องให้นายรู้……การทิ้งพวกนายไว้ที่เกาะแห่งโชคชะตา ก็เพราะอันชิงอวี๋”
