ากิชิโระชี้ไปที่ธงมังกรสีดำข้างหลัง “นี่คือของวิเศษที่หลิงเป่าเทียนจุนทิ้งไว้ ธงแบ่งเป็นแม่และลูกที่เราอยู่นี้คือธงแม่ คนอื่นๆ มีธงลูกติดตัว เพียงถือธงลูก ก็สามารถรู้ตำแหน่งของธงแม่ได้ตลอดเวลา”“อ้อ เข้าใจแล้ว” หลินชีเยี่ยพยักหน้าขณะที่ทั้งสองสนทนากัน ร่างหนึ่งค่อยๆ บินเข้ามาจากระยะไกล“อวี้ติ่งเจินเหริน” หลินชีเยี่ยเอ่ยทักทายก่อน“สหายน้อยชีเยี่ย เจ้าฟื้นแล้วหรือ?” อวี้ติ่งเจินเหรินถือธงมังกรสีดำขนาดเล็กลงมายืนข้างเขา“ท่านเจินเหริน เราอยู่ที่นี่ได้ยังไงครับ?”“ซุสผู้นั้นใช้วิธีการบางอย่างเปิดช่องทางข้ามปริภูมิเวลา และเนรเทศเราทั้งหมดมายังที่นี่” อวี้ติ่งเจินเหรินถอนหายใจ “หากเราเดาไม่ผิด เขาน่าจะร่วมมือกับเหล่าเทพคธูลู นี่เป็นกับดักที่วางไว้สำหรับเรา”“เนรเทศ? แล้วเราจะกลับไปได้ไหมครับ?”“……ไม่รู้ เมื่อครู่ข้าบินไปหลายพันลี้ในทิศทางหนึ่ง แต่ก็ยังไม่พบอะไรเลย คาดว่ามีเพียงเทียนจุนเท่านั้นที่อาจมีคำตอบ”เมื่ออวี้ติ่งเจินเหรินกลับมา เหล่าเทพต้าเซี่ยและยอดมนุษย์ก็ทยอยกลับมาจากทิศทางต่างๆ พวกเขาสนทนากันและส่ายหน้าอย่างไร้ทางออกปราณฮุ่นหยวนผ่าพื้นที่ ร่างนักพรตก้าวออกมาอย่างหนักแน่น“เทียนจุน” เหล่าต้าเซี่ยพากันค้อมคำนับ“ทุกท่านมีความคืบหน้าอย่างไรบ้าง?” สายตาของหลิงเป่าเทียนจุนสำรวจผู้คน“……ไม่มี”ใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความขมขื่นหลิงเป่าเทียนจุนดูเหมือนจะคาดเดาเหตุการณ์นี้มาก่อนแล้ว จึงพยักหน้
