าเล็กน้อย“ที่นี่คือความว่างเปล่าที่ปลายสุดของปริภูมิเวลา นอกจากพวกเราแล้ว ไม่น่าจะมีสสารอื่นอยู่ที่นี่……ก่อนหน้านี้ให้ทุกคนค้นหาไปรอบทิศ เพียงเพราะข้ามีความหวังเล็กน้อย เมื่อไม่มีผลลัพธ์ ทุกคนก็ไม่ต้องใส่ใจ”“เทียนจุน เช่นนั้นเราควรจะกลับไปอย่างไร?” ซีหวังหมู่ถามอย่างจริงจังหลิงเป่าเทียนจุนครุ่นคิดสักพัก แล้วเอ่ยช้าๆ“ตามที่ข้าเห็น ที่นี่น่าจะเป็นขอบเขตของมหาสมุทรมืด ยังไม่มีการก่อตัวของฟ้าดิน ณ ที่ซึ่งเลื่อนลอยไร้ทิศทางกับต้าเซี่ย……”หลิงเป่าเทียนจุนพูดไปครึ่งทาง แล้วเห็นว่ายูริ ทากิชิโระ ลู่อู๋เหวย กวนไจ้ และคนอื่นๆ มีสีหน้างงงวย จึงนิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยอีกครั้ง “ข้าพูดภาษาง่ายๆ พวกเจ้าน่าจะเข้าใจนะ”กวนไจ้กระแอมด้วยความเขินอาย “ครับๆ……ท่านพูดต่อเลย”หลิงเป่าเทียนจุนหยุดคิดเล็กน้อย แล้วพูดต่อ “หากข้าเดาไม่ผิด ที่นี่คือช่วงก่อนการกำเนิดของฟ้าดิน เป็นจุดสิ้นสุดของปริภูมิเวลา……”หลิงเป่าเทียนจุนยื่นนิ้วชี้ไปในอากาศ จุดแสงสองจุดลอยอยู่ต่อหน้าทุกคน “ถ้าจุดนี้แทนพวกเรา และอีกจุดแทนต้าเซี่ย ระยะห่างระหว่างเราจึงไม่ใช่แค่ระยะทางที่ตามองเห็น แต่ยังมีกำแพงกั้นด้วยกาลเวลานับไม่ถ้วน ราวกับปราการที่ไร้ทางข้าม หากต้องการเคลื่อนที่จากฝั่งนี้ไปอีกฝั่ง แม้แต่ข้าก็ต้องใช้เวลานานถึงหมื่นปี”ทุกคนได้ยินดังนั้นก็นิ่งไป“หมื่นปี? แล้วเราจะกลับไปได้อย่างไร……” ไท่อี่เจินเหรินกล่าวด้วยน้ำเสียงขมขื่น“ไม่มีวิธี
